มู่เฉียนซีตกตะลึงไปชั่วขนะ พ่อบ้านไป๋ช่างรอบรู้เรื่องทุกอย่างเสียจริง! นางเพิ่งอยากจะปรับเปลี่ยนห้องพัก เขาก็ส่งของมาให้เสียก่อนแล้ว
มู่เชียนซีกล่าว “จงไปนำเข้ามาให้ข้าดู”
“ขอรับ”
หยกสีม่วงชั้นดี, หยกงาม, ผลึกแก้ว, ไม้จันทน์สีแดง, ไม้เลือดวิญญาณ, ม่านกั้นที่ทำจากหยกสีดำ
ทุกอย่างเป็นสิ่งของที่ดูไม่หรูหามากจนเกินไป แต่ทุกสิ่งหาใช่ไร้ค่า ของเหล่านี้แค่หยิบมาสักชิ้นก็มีค่ามากกว่าของที่ประดับอยู่ในห้องนี้ทั้งหมด นี่เรียกว่าเรียบง่ายแต่วิจิตร
“ท่านผู้นำ สิ่งของพวกนี้ ท่านจะให้พวกเรารับไว้ไหมขอรับ ?”
สิ่งของเหล่านี้คงไม่ใช่แค่พ่อบ้านไป๋ดูแลจวนจะส่งมาได้ นอกจากจะได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย
นิสัยของเจ้าก้อนน้ำแข็งนั่น ถ้าไม่รับไว้คงจะมาปลิดชีพนางเป็นแน่
“รับไว้! ฝากขอบใจพ่อบ้านไป๋ให้ข้าด้วย”
นางไม่สามารถคาดเดาความคิดของชายผู้นั้นได้ ทั้งที่รู้ว่าในร่างกายนางมีสิ่งของอันล้ำค่า ครั้งก่อนก็ยังลงมือแย่งชิงกัน แต่หลังจากนั้นกลับนำสิ่งของล้ำค่าที่มีค่าเทียบเท่ากันมามอบให้นางเสียได้
อีกทั้งยังส่งพ่อบ้านของเขามาเป็นพยานให้นางและยังส่งสิ่งของอันล้ำค่ามากมายมาให้นางตกแต่งห้องใหม่
ไม่ว่าเขาจะมีเป้าหมายใด บุญคุณที่มีต่อนาง มู่เฉียนซีจะจดจำไว้
“จัดการนำสิ่งของมาเปลี่ยนในห้องข้าให้เรียบร้อย ข้าจะไปดูห้องยาก่อน”
ท่านอาถูกยาพิษประหลาด ห้องยาตระกูลมู่คงไม่มีตัวยาที่จะรักษาท่านอาให้หายได้
แต่ว่านางสามารถใช้ยาท
