มู่เฉียนซีได้ฟังก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชา “ออกเรือนงั้นหรือ ?”
“โธ่เอ๊ย! …ตาแก่ผู้น่าเวทนา เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้เท่าทันแผนการกระจอกของพวกเจ้าหรือ เจ้ารอคอยให้ข้าถอนหมั้นกับหลี่อ๋อง จากนั้นก็จะให้หลานสาวของเจ้าขึ้นมาเสียบแทน ตบแต่งเป็นพระชายาของหลี่อ๋อง เจ้ารอคอยเวลานั้นมาตลอดมิใช่หรือ ? ทว่าวันนี้ ขอแค่หลานสาวของเจ้าลงโลงไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับหลี่อ๋องในยามนี้ ข้าเชื่อว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะต้องซาบซึ้งใจเป็นอย่างมากจนต้องมาสู่ขอหลานสาวของเจ้าเข้าสกุลเป็นแน่แท้”
“ท่านผู้นำตระกูล!…”
ผู้เฒ่ารองอุทานอย่างตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าท่านผู้นำตระกูลมู่ผู้ไม่เอาไหนผู้นั้น จะล่วงรู้แผนการชั่วร้ายนี้มาตลอด
‘ต่อให้นางหญิงเจ้าเล่ห์ผู้นั้นตบแต่งเข้าไปในสกุลซวนหยวนได้ ก็เกรงว่าแม้แต่ตำแหน่งพระชายารองก็ยังมิอาจจะคว้ามาได้’
มู่เฉียนซีผู้ใจกว้างยังนึกรำพันไม่ทันจบสิ้นก็สังเกตเห็นผู้เฒ่ารองสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยโทสะ
มู่เฉียนซีจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเยาะเย้ย
“ข้าดีใจกับเจ้าเหลือเกินท่านผู้เฒ่ารอง… เรื่องที่พวกเจ้าคิดวางแผนการกันอย่างหนักมาร่วมหลายปี ตอนนี้อีกเพียงนิดเดียวก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว
ข้ารู้ดีว่าเจ้าดีใจจนตัวสั่นแต่ก็อย่าแสดงอาการออกนอกหน้ามากนัก ประเดี๋ยวมันจะดูประเจิดประเจ้อจนเกินไป”
“ท่านผู้นำ… ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย” ผู้เฒ่ารองไม่อาจเฉไฉทำเป็นไม่รู้ความได้อีกต่อไปจึงรีบร้องตะโกนอ้อนวอนขอชีวิตในทันที
“ท่า
