นผู้นำตระกูล… ปล่อยข้าไปเถิด… ข้าผิดไปแล้ว” มู่หรูอวิ๋นพลันร้องไห้ตะโกนเสริม
“ท่านผู้นำตระกูล ข้าดูแลท่านเป็นอย่างดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร สามปีให้หลังมานี้ แม้ท่านจะหมั้นหมายแล้ว ข้าก็ปฏิบัติต่อท่านเสมือนน้องสาวแท้ ๆ ท่านอย่าใจร้ายกับข้าเช่นนี้เลย…” เสียงหญิงร้อยเล่ห์มารยาร้องอ้อนวอนพร้อมกับอวดอ้างสารพัดความดี
“เหอะ ๆ ดูแลรึ ? …ดูแลดีมากเลยหรือ ?”
มู่เฉียนซีเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา ดวงตาดำขลับคู่นั้นใสชัดราวกับกระจก ความคิดชั่วร้ายของมู่หรูอวิ๋นไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาของนางได้หรอก
“พวกเจ้า พามู่หรูอวิ๋นลงไปอยู่ในโลงศพเป็นเพื่อนหลี่อ๋องซะ”
องครักษ์เงาแห่งสกุลมู่กำลังจะทำตามคำสั่งผู้นำตระกูล ทว่ามู่หรูอวิ๋นกลับเอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้อง! คนอย่างข้าไปเองได้!”
มู่หรูอวิ๋นแม้จะเป็นหญิงร้อยเล่ห์จอมมารยา แต่ทว่าก็เด็ดเดี่ยวกว่าหลี่อ๋องบุรุษผู้ล้นเกียรติอยู่มากนัก เมื่อรู้ว่าตนไร้กำลังจะต่อกรก็ยอมจำนนทำตามสัจจะที่เดิมพันไว้
มู่หรูอวิ๋นกระโดดเข้าไปในโลงศพด้วยตนเองอย่างมิอาจต่อรองได้ โลงศพมรกตนี้ เดิมทีหลี่อ๋องได้สั่งให้คนทำขึ้นมาอย่างพิถีพิถันจึงมีขนาดกว้างขวางเหลือเฟือพอที่จะยัดคนทั้งสองลงไปได้
พื้นที่เล็ก ๆ ในโลงศพดูแคบลงถนัดตาเมื่อบรรจุคนสองคน ภายในมีเพียงหนุ่มสาวคู่รักที่มาอยู่เป็นเพื่อนกันในยามที่ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด ชวนให้นึกถึงบทละครรักนิรันดร์ ร่วมกันฝ่าฟันแม้ฟ้าดินสลาย… ตาม
