ักผ่อนที่เรือนสุ่ยซีแล้วเหมือนกัน แม้จะเป็นเรื่องน่ายินดีนักที่ได้กำจัดกากเดนมนุษย์เหล่านั้นได้ แต่ก็เหนื่อยใช่ย่อยเลย”
หลังจากที่มู่เฉียนซีเดินกลับไปแล้ว พ่อบ้านไป๋ที่กล่าวอำลาไปแล้ว ทว่ากลับยืนอยู่ด้านหลังเงาร่างสูงโปร่งชุดดำพลางก็เอ่ยขึ้น
“นายท่าน นางกลับไปพักผ่อนแล้ว พวกเราก็ควรจะกลับด้วยหรือไม่ขอรับ ?”
บุรุษสูงโปร่งในชุดดำหันมาอย่างเชื่องช้า เผยใบหน้างดงามราวปีศาจแต่เย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็ง สองความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กลับถูกเขาหลอมรวมออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ
ชายหนุ่มอยู่ที่นี่มาตลอด เฝ้าคอยดูนางอยู่ตลอด หากแต่มู่เฉียนซีมองไม่เห็นเขาเองเพราะนางยังฝึกฝนวิชาไม่มากพอ
‘จิ่วเยี่ย’ สั่งกำชับด้วยท่าทีผ่อนคลาย “โลงศพที่ซวนหยวนหลี่เทียนอยู่ในนั้น ป่านนี้คงจะไปถึงถนนสายหลักแล้ว เจ้าจงหาวิธีทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้นมา แล้วจัดการคนที่มาช่วยซวนหยวนหลี่เทียนซะ”
“ขอรับ”
เมื่อพ่อบ้านไป๋จากไปแล้ว ร่างในชุดดำก็พลันหายตัว เพียงพริบตาเดียวก็เข้ามาสู่เขต ‘เรือนสุ่ยซี’ ของผู้นำตระกูลมู่เสียแล้ว
.
