้แต่จะร้องขอความเมตตาให้พวกเขา ทำให้พวกบ่าวรับใช้ได้แต่ผิดหวังไปตาม ๆ กัน
“แค่ก ๆ…”
มู่อวู่ซวงกระแอมออกมาตามสภาพสังขารของตน พร้อมทั้งกล่าวว่า “วันนี้ซีเอ๋อร์เองก็เหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ”
“ท่านอาต่างหากเล่าที่ต้องพักผ่อน พวกเจ้าส่งท่านอากลับเรือนอวู่โยวเดี๋ยวนี้”
มู่เฉียนซีออกคำสั่งที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยนักกับคนในตระกูลของนาง
“ขอรับ”
มู่เฉียนซีจับจ้องไปที่ร่างซูบผอมนั้น ขาและดวงตาของท่านอาล้วนไม่ได้เป็นมาแต่กำเนิดแต่เป็นเพราะถูกยาพิษเล่นงานเข้า พิษเหล่านั้นกัดกินทำลายร่างกายของท่านอาและส่งผลให้ร่างกายของเขาอ่อนแอยิ่งนัก…
…‘หากไม่ใช่เพราะท่านอาเป็นถึงราชายอดยุทธ์ระดับเก่าที่มีพลังแข็งแกร่งยิ่งแล้ว คงไม่อาจนั่งอยู่บนรถเข็นเคลื่อนที่ไปมาได้เช่นนี้หรอก คงทำได้เพียงนอนเป็นผักอยู่บนตั่งเตียงทั้งวันทั้งคืนเท่านั้น และการที่ท่าทีนางเปลี่ยนไปมากเช่นนี้ ท่านอากลับไม่ถามอะไรเลยสักคำ’
มู่เฉียนซีมองท่านอาของตัวเองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะจะอย่างไร บุรุษผู้แข็งแกร่งผู้นี้ก็เป็นท่านอาของนาง เป็นคนที่รักและห่วงใยนางจากใจจริง วันนี้ข้างกายนางมีญาติผู้ใหญ่ผู้นี้เพียงผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว
หลังจากที่มู่อวู่ซวงกลับไปพักผ่อนแล้ว มู่เฉียนซีจึงเอ่ยปากขึ้น “รื้อโถงตั้งศพอัปลักษณ์นี่ซะ ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย”
“ขอรับ”
มู่เฉียนซียืดเส้นบิดเอวพลางเอ่ยขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน “ข้าก็จะกลับไปพ
