พนั้นแน่ ในโลงศพมีแต่ความอัปมงคลเช่นนั้น ข้า…”
มู่หรูอวิ๋นตะโกนตอบเสียงแหลม ฝ่ายซวนหยวนหลี่เทียนที่นอนนิ่งอยู่ในโลงได้ยินคำพูดของนางผู้เป็นที่รักเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็พลันปรากฏแววตามืดมนจนน่าหวาดกลัว
หรือที่สตรีผู้นี้เคยบอกรักเขา ยอมตายได้เพื่อเขา นั่นเป็นเพียงคำหลอกลวงทั้งสิ้น!
ยามนี้ ถึงเวลาร่วมทุกข์ ตกระกำลำบากด้วยกัน นางกลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดี
ผู้เฒ่ารองที่เห็นเรื่องราวเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกสงสารมู่หรูอวิ๋นผู้เป็นหลานสาวจับใจ จึงรีบวิ่งเข้ามาอ้อนวอนขอความเมตตา
“ท่านผู้นำตระกูล!… นายท่านทำเช่นนั้นไม่ได้เป็นอันขาดนะขอรับ หากทำเช่นนี้แล้วชื่อเสียงของอวิ๋นเอ๋อร์หลานก็คงป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ต่อไปนางจะออกเรือนได้อย่างไรเล่า ?”
.
