ร่างในชุดขาวร่างหนึ่งลอยพลิ้วลงมาจากบนหลังคา
มู่อวู่ซวงรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งกร้าวของคนผู้นี้ได้ราง ๆ จึงขยับเข้าไปปกป้องมู่เฉียนซี ท่าทีของเขาสงบเยือกเย็นไม่หวาดหวั่น
ผู้เฒ่าใหญ่เห็นเข้าก็เอ่ยขึ้นอย่างมีโทสะ “เจ้าเป็นใครกันถึงได้กล้าบุกรุกเข้ามายังคฤหาสน์สกุลมู่ รู้หรือไม่ว่ามีโทษสถานใด ?!”
“จับตัวตาเฒ่าถือดีที่บุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์สกุลมู่ไว้เดี๋ยวนี้!”
เหล่าผู้เฒ่าสกุลมู่พากันส่งเสียงเอ็ดตะโร แต่ทว่าเมื่อซวนหยวนหลี่เทียนมองใบหน้าของคนผู้นั้นชัดเจนแล้ว สีหน้าเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที พร้อมตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
“หุบปากซะ พวกเจ้าอยากตาย แต่ข้ายังไม่อยากจะตายไปพร้อมกับพวกเจ้า”
ซวนหยวนหลี่เทียนระเบิดโทสะอย่างรุนแรง สร้างความตกใจให้แก่มู่หรูอวิ๋นที่อยู่ข้างกายไม่น้อย
มู่เฉียนซีมองดูบุรุษผู้มาใหม่ เขาเป็นเพียงชายชราที่ดูธรรมดาไร้พิษสง นางรู้จักเขาและก่อนหน้านี้นางยังเคยพบเขามาก่อน เพราะเขาก็คือพ่อบ้านไป๋ในจวนของบุรุษผู้น่ากลัวดั่งอสูรผู้นั้น!
พ่อบ้านไป๋มาแล้ว ถ้าอย่างนั้นมนุษย์ก้อนน้ำแข็งนั่น…
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปยังหลังคาบ้านตัวเอง แต่ก็ไม่พบบุรุษที่ทำให้นางหวาดกลัวอย่างที่คาด
ซวนหยวนหลี่เทียนเดินเข้าไปหาพร้อมเอ่ยขึ้นอย่างยำเกรง
“พ่อบ้านไป๋ ไม่ทราบท่านมาได้อย่างไร ?”
ผู้คนในที่แห่งนั้นต่างก็งุนงงในท่าทีของอ๋องหนุ่ม
เมื่อครู่นี้หลี่อ๋องระเบิดโทสะเพราะพวกเขาทำกิริยาไร้มารยาทกับผ
