ู้เฒ่าท่านนี้ คนทั้งหลายจึงพาลคิดไปว่าชายชราผู้นี้จะเป็นยอดฝีมือจากดินแดนอันไกลโพ้น สถานะสูงส่งเสียอีก ไม่คิดว่าเขาจะเป็นเพียงพ่อบ้านธรรมดาได้
แต่ในเมื่อเป็นแค่เพียงพ่อบ้าน เหตุใดหลี่อ๋องถึงได้ยำเกรงเขาเช่นนี้เล่า หรือต่อให้เป็นถึงขันทีคนสนิทของฮ่องเต้ ก็ไม่เห็นต้องเกรงกลัวมากถึงเพียงนี้เลยนี่นา
ผู้อื่นไม่รู้จักพ่อบ้านไป๋ แต่ซวนหยวนหลี่เทียนนั้นรู้จักดี ในตำหนักของซวนหยวนจิ่วเยี่ย นอกจากเขาแล้วก็มีพ่อบ้านไป๋ผู้นี้เท่านั้นที่เป็นมนุษย์
ตำหนักแห่งนั้นหลังจากที่เขาเคยเข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว ก็ไม่เคยคิดอยากจะเยื้องกรายเข้าไปเป็นครั้งที่สองอีก
หลังจากที่เกือบถูกคนน่ากลัวผู้นั้นส่งไปเยือนปรโลกมาแล้ว หลี่อ๋องก็ไม่คิดอยากจะเจอหน้าผู้เป็นเจ้าของตำหนักนั่นอีกเลย
ซวนหยวนหลี่เทียนเกรงกลัวซวนหยวนจิ่วเยี่ยจับจิต เมื่อเห็นพ่อบ้านของบุรุษน่ากลัวมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ก็ทำเอาตกใจจนแทบสิ้นสติเลยทีเดียว
“ข้าและผู้นำตระกูลมู่นับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน ได้ยินว่านางสิ้นชีวิตแล้ว จึงได้มาเคารพศพ ไม่นึกว่าท่านหลี่อ๋องจะทำให้ข้าได้ดูละครสนุกเยี่ยงนี้” พ่อบ้านไป๋เอ่ยอย่างแย้มยิ้ม
ในใจของซวนหยวนหลี่เทียนตื่นตระหนกไม่น้อย เขาร้อนรนจนต้องถามขึ้นว่า… “พ่อบ้านไป๋ ท่านอยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ ?”
ยามนี้ใจเขาหวังเพียงแค่ว่า พ่อบ้านไป๋จะไม่เห็นอะไรมากนัก ทว่าพ่อบ้านชรากลับพยักหน้าตอบ
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมาถึงตั้งแต่ที
