่ท่านอ๋องเข้าคฤหาสน์สกุลมู่มาพร้อมกับโลงศพมรกตนั่นแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของซวนหยวนหลี่เทียนก็เปลี่ยนเป็นซีดขาวในทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “พ่อบ้านไป๋ ขะ ข้า… อย่างไรเสียข้าก็เป็นพี่น้องกับองค์ชายเก้า ท่านจะ…”
คำวิงวอนของหลี่อ๋องยังไม่ทันจบลง เสียงของมู่อวู่ซวงก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน “ในเมื่อท่านผู้เฒ่าเห็นเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ถ้าเช่นนั้นแล้วท่านพอจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ข้าฟังได้หรือไม่ ?”
ถึงแม้มู่อวู่ซวงจะตาบอดแต่ใจนั้นไม่ได้มืดบอดไปด้วย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าซีเอ๋อร์ไปรู้จักกับพ่อบ้านไป๋และเยี่ยอ๋องผู้เป็นนายได้อย่างไร แต่ที่แน่ชัดก็คือ พ่อบ้านผู้นี้มีใจมาเพื่อช่วยเหลืออย่างจริงแท้
พ่อบ้านไป๋ตอบพร้อมรอยยิ้ม “เรื่องราวเป็นเช่นนี้ เริ่มตั้งแต่…”
พ่อบ้านไป๋ช่างมีพรสวรรค์ด้านการบอกเล่าเรื่องราวยิ่งนัก เขาเรียงลำดับตั้งแต่เริ่มจนจบและเล่าออกมาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เมื่อเล่าถึงช่วงที่น่าโกรธเคือง เขาก็แสดงท่าทีประกอบได้อย่างยอดเยี่ยมอย่างน่าประทับใจ
ส่งผลให้ผู้เฒ่าทั้งหลายแห่งตระกูลมู่และซวนหยวนหลี่เทียนไม่อาจสรรหาถ้อยคำใดมาโต้แย้งได้
เมื่อมู่อวู่ซวงฟังจบก็เดือดดาลขึ้นทันที
“ซวนหยวนหลี่เทียน กล้าดีอย่างไรมาลงไม้ลงมือกับผู้นำตระกูลมู่ในบ้านของข้า ท่านคิดว่าเพราะตนเองเป็นถึงองค์ชายแห่งราชวงศ์ซวนหยวนแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรท่านงั้นหรือ ?”
และต่อให้มู่อวู่ซวงลงมือสังหารซวนหยวนหลี่เทีย
