“ใช่แล้ว! ยังมีท่านอาอยู่ หลี่อ๋อง… ท่านก้าวก่ายมากไปแล้ว”
“และยังเรื่องของขวัญชิ้นใหญ่ของท่านอีก คู่หมั้นตายจากแต่ท่านมอบโลงศพให้เป็นของแทนใจ ช่างเป็นความคิดที่แปลกใหม่ดีแท้” มู่เฉียนซีกล่าวเสริม
เมื่อสัมผัสได้ว่าแรงกดดันที่มู่อวู่ซวงแผ่ออกมาเข้มข้นขึ้นเป็นเท่าทวีจนความน่ากลัวเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ซวนหยวนหลี่เทียนก็รีบพูด
“หลังจากเห็นเฉียนซีกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว อวิ๋นเอ๋อร์ก็อุตส่าห์ถามไถ่ด้วยความห่วงหา แต่นางกลับลงไม้ลงมือจนทำให้อวิ๋นเอ๋อร์บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ข้อมือของอวิ๋นเอ๋อร์ยังบาดเจ็บอยู่เลย”
มู่หรูอวิ๋นที่ได้ฟังก็ถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นข้อมือที่บวมเป่งราวกับข้อศอกหมูเพื่อช่วยยืนยันสิ่งที่ซวนหยวนหลี่เทียนพูด พร้อมเล่นบทผู้ถูกกระทำที่น่าสงสาร
ท่าทางเจ็บปวดทรมานจนแทบจะร้องไห้แต่กลับพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ช่างน่าสงสารเสียจริง น่าสงสารเสียจนซวนหยวนหลี่เทียนอดที่จะเห็นใจไม่ได้
ทว่าถึงแม้มู่อวู่ซวงจะมองไม่เห็นหรือต่อให้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาจะไม่มืดบอด แต่ความจริงเป็นเช่นไรมีหรือจะปิดบังเขาได้ มารยานั้นไม่อาจล่อลวงราชายอดยุทธ์ระดับเก้าได้ ความสงสารมู่หรูอวิ๋นไม่ปรากฏอยู่ในท่าทีของเขาแม้แต่น้อย
“สมควรแล้ว!”
“สมควรแล้ว!”
และที่น่าตะลึงก็คือทั้งมู่อวู่ซวงและมู่เฉียนซีต่างก็เอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน แม้แต่น้ำเสียงที่ใช้ก็ยังเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
ผู้คนโดยรอบพากันสะดุ้งมุมปากกระตุก สมแล้ว
