ลอยมา
“หึ! หญิงอัปลักษณ์คิดทำเรื่องน่ารังเกียจ! เจ้าเองก็สามารถเอาชนะเขาได้อย่างโปร่งใส เหตุใดจะต้องใช้เล่ห์กลกระจอกเช่นนี้ด้วยเล่า”
เจ้าของเสียงน่ารำคาญนี้ ช่างน่าทุบตีนัก จู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย ทว่าก็มีเพียงมู่เฉียนซีเท่านั้นที่ได้ยิน
“ชนะอย่างโปร่งใสหรือ ? ข้าเพิ่งจะฝึกแค่วันเดียว พลังยังน้อยกว่าเขาตั้งสองระดับ ไหนเจ้าว่ามาสิ ข้าจะเอาชนะเขาอย่างโปร่งใสได้อย่างไร ?”
‘ก็ แหวนนิจนิรันดร์ ที่เจ้าได้รับมาวันนี้ แหวนมังกรเทพวารี นั่นยังไงเล่า หรือคิดแต่จะเก็บไว้เป็นสิ่งของแทนใจบุรุษไม่คิดจะนำออกมาใช้งาน’
มู่เฉียนซีได้ยินดังนั้น ใบหน้างดงามก็พลันขึ้นแดงระเรื่ออย่างไม่อาจควบคุมได้ ทว่าก็ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเอือมระอา
“เจ้าหุบปากหน่า สิ่งของแทนใจอะไรกัน”
“เหอะ! เขินอายแล้วพาลโกรธ ข้าพูดเรื่องจริงเจ้ากลับไม่ยอมรับเสียนี่”
คำค่อนแคะของเด็กหนุ่มทำเอามู่เฉียนซีพูดไม่ออก นางเกิดความประหม่าจนเสียอาการ ด้วยเหตุนี้เองจึงไม่ทันระวังตัวและเกือบจะถูกซวนหยวนหลี่เทียนทำร้าย
— แควก ! —
ทว่าโชคดีที่นางหลบหลีกได้ทัน จึงมีเพียงชายเสื้อเท่านั้นที่ฉีกขาดไป
มู่เฉียนซีรีบตั้งสติแล้วเจรจากับอาถิงเจ้าของเสียงน่ารำคาญในหัว “เจ้ามีวิธีก็รีบบอกมา อย่ามัวแต่อมพะนำไว้”
“ก็ได้ จากนี้ไปเจ้าต้องฟังข้า ใช้พลังวิญญาณสื่อสารกับแหวนมังกรเทพวารี จากนั้นเจ้าก็จะสามารถเรียกพลังวารีในแหวนออกมาใช้ได้ตามต้องการ ต่อ
