“แน่นอนว่าไม่ คนไร้ค่าอย่างเจ้า คิดว่าคู่ควรจะมาแข่งกับข้าอย่างนั้นหรือ ?”
มู่เฉียนซีตอบกลับเสียงเย็น ทุกคนที่ได้ฟังก็ได้แต่ถอนใจ แม้ยามนี้รูปโฉมและใบหน้าของท่านผู้นำตระกูลจะโดดเด่นมาก แต่คนไร้ค่าก็คือคนไร้ค่า คนไม่เอาไหนจะงามอย่างไรก็ยังเป็นคนไม่เอาไหนอยู่วันยังค่ำ
คุณหนูรองมู่หรูอวิ๋นเป็นถึงอัจฉริยะผู้โด่งดังแห่งแคว้นจื่อเยี่ย อายุเพียงสิบเจ็ดปีก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าได้แล้ว ท่านผู้นำตระกูลที่แม้แต่จะฝึกยุทธ์ยังทำไม่ได้ เช่นนี้จะเทียบกับนางได้อย่างไร
มู่หรูอวิ๋นต่อรอง “วันนี้ข้าอยากเดิมพันกับซีเอ๋อร์ เพื่อท่านพี่หลี่เทียนของข้า”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วเล็กน้อย “เดิมพันหรือ ? ไหนลองว่ามาสิ”
“ข้าขอประลองกับผู้นำตระกูลมู่ หากเอาชนะข้าได้ ท่านพี่หลี่เทียนก็จะได้เห็นความสามารถของเจ้า และคงเต็มใจแต่งงานกับเจ้า แต่หากว่าข้าชนะ ขอให้ท่านผู้นำตระกูลมู่โปรดเลิกตามราวีท่านพี่หลี่เทียนของข้า และถอนหมั้นกับเขาเสีย”
ได้ฟังดังนั้น ซวนหยวนหลี่เทียนก็เอ่ยขึ้นอย่างปวดใจ
“อวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าไม่เห็นต้องทำเช่นนี้เพื่อข้าเลย เดิมพันกับคนไร้ค่าเช่นนาง ต่อให้เจ้าชนะ แต่ชื่อเสียงเจ้าก็จะต้องแปดเปื้อน”
“เพื่อท่านแล้ว จะให้ทำอะไรข้าก็ยอมทั้งนั้น มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะคืนอิสระให้แก่ท่านได้”
“อวิ๋นเอ๋อร์ เมื่อข้าแต่งเจ้าเข้าตระกูลแล้ว ข้าจะดีต่อเจ้าแน่นอน” ซวนหยวนหลี่เทียนเอ่ยคำรักมั่น
“ก็ดี แค่ประลองกันยกหนึ่ง
