จิ่วเยี่ยก้มหน้ามองสตรีที่สลบไสลและล้มลงบนตัวของเขา ใบหน้าเล็กของนางซีดขาวเสียจนแทบโปร่งแสง
เขาลดการแผ่รังสีที่ดุดันของตนลง มือข้างหนึ่งตวัดรวบเอวบางของนาง พลันเงาสีดำก็หายไปในความมืดมิดของราตรีกาล
“นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว นี่คือ…”
พ่อบ้านไป๋กวาดตามอง เมื่อเห็นว่าผู้เป็นนายอุ้มสตรีที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งนางหนึ่งกลับเข้าจวนมาก็เอ่ยถาม ดูจากท่าทางเช่นนี้ เกรงว่าเจ้านายของเขาคงจะเผด็จศึกแม่นางผู้นี้ตั้งแต่อยู่ภายนอกแล้ว
…ผ่านมาหลายปีในที่สุดนายท่านก็ได้เปิดหูเปิดตาเสียที
“เตรียมอ่างสมุนไพร ส่งมนุษย์กระดูกเพศหญิงมาดูแลสตรีผู้นี้ให้ข้าที”
“ขอรับ”
น้ำอุ่นชโลมผิวกายของนาง ส่งผลให้เลือดลมทั่วทั้งร่างสูบฉีดจนรู้สึกว่าร่างกายผ่อนคลายเบาสบาย
ตั้งแต่ย้อนเวลามาที่นี่ เริ่มแรกนางฆ่าสุนัขตัวโตไปตัวหนึ่ง จากนั้นก็กำจัดคนอีกสามคน ต่อมาก็ต้องฟอกกระดูกชะล้างชีพจรที่ทำให้ทรมานแทบตาย และยังต้องมาต่อสู้กับบุรุษน่าหวาดกลัวผู้นั้นอีก
เส้นประสาทของนางตึงเครียดมานาน ยังไม่เคยได้ผ่อนคลายดังเช่นในยามนี้มาก่อนเลย
แต่ดูเหมือนว่าสวรรค์จะไม่อยากให้มู่เฉียนซีได้อยู่อย่างสุขสบาย ทันทีที่ลืมตาขึ้น นางก็รู้สึกไม่เป็นสุขเสียแล้ว
เพราะเบื้องหน้าของนางในยามนี้มีโครงกระดูกมนุษย์สีแดงดุจเลือดกำลังเดินไปมา เบ้าตาทั้งสองข้างกลวงโบ๋ มีเพียงเปลวเพลิงสีม่วงไหวระริกอยู่ภายใน หากเป็นสตรีทั่วไปมาเห็นภาพนี้ก็คงกรีดร้องไปแล้ว
ทว่ามู่
