บทที่ 1850
เกราะทั้งตัวของหลี่เสี่ยวแตกกระจายและกระเด็นออกไป เหลือเพียงชิ้นเดียวที่ติดอยู่ในฝ่ามือของเขา
“ท่านผู้เฒ่า เดินไปกับข้าสักครู่เถิด” หลี่เสี่ยวกำมือแน่น จ้องมองเทียนหมิงไท่ตรงหน้า ราวกับว่ามีพลังประหลาดบางอย่างพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกายของเขา
“ทำไมไม่ขยับไปล่ะ? ขยับฉันไป! ขยับฉันไปสิ เวลามารังแกฉันเนี่ย แกก็เก่งนี่นา! ทำไมไม่ขยับไปตอนนี้ล่ะ? เดินเข้ามาหาฉันสิ!” หลี่ซวนตบหน้าจอลูกบาศก์เวทมนตร์อย่างแรง
“ไม่ต้องห่วง รอฉันสักครู่” ร่างของโจวเหวินปรากฏขึ้นแล้วหายไปในพริบตา
ราวกับได้ยินคำสาปแช่งของหลี่ซวน หลี่เสี่ยวก็ขยับตัวอีกครั้ง ขาข้างหนึ่งก้าวขึ้นบันได และเหยียบลงบนขั้นบันไดหิน
เลือดไหลออกมา และปรากฏริ้วรอยเล็กๆ บนขาของเขา ราวกับถูกมีดกรีด
หลี่เสี่ยวเดินขึ้นไปทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาเดิน ร่างกายของเขาราวกับถูกกรีดด้วยใบมีดคมที่มองไม่เห็น เลือดในร่างกายของเขาพลุ่งพล่าน และภายในสามก้าว เสื้อผ้าของเขาก็เกือบจะเปื้อนเลือดสีแดงแล้ว
อันเซิงถามว่า “หัวหน้าคนงาน เขาขึ้นไปได้ไหมครับ?”
“ใช่ แน่นอน ไม่มีใครในโลกนี้ที่น่าเชื่อถือไปกว่าหมอนั่นอีกแล้ว” อันเทียนจั่วกล่าวอย่างหนักแน่น แต่ฝ่ามือของเขากลับชุ่มไปด้วยเหงื่อ
หลี่เสี่ยวเดินขึ้นมาทีละก้าว ร่างกายเปื้อนเลือดจนแยกไม่ออกแล้วว่าเสื้อผ้าของเขาสีอะไร
ฉันเคยบอกว่าหลี่เสี่ยวเป็นผู้พิทักษ์ แต่ตอนนี้เขาเงียบสนิท
หลายคนกลั้นหายใจ ราวกับว่าห
