บทที่ 1849
ทำเนียบผู้ว่าราชการเมืองลั่วหยาง
ในห้องทำงานของอันเทียนจั่ว ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามอันเทียนจั่ว โดยยกขาขึ้นไปวางบนเก้าอี้ในห้องทำงานของอันเทียนจั่ว และเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ก็มีเพียงสองขาที่วางอยู่บนพื้น ดูแล้วขี้เกียจมาก
กล้าดียังไงมาดื้อรั้นต่อหน้าอันเทียนจั่ว คนตรงหน้าเขาควรจะเป็นคนแรกที่ทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว
“คุณเคยคิดเรื่องนี้บ้างหรือเปล่า?” อันเทียนจั่วขมวดคิ้วขณะมองชายตรงหน้า
“จะให้คิดอะไรอีก ในเมื่อผมเริ่มต้นเส้นทางนี้แล้ว ผมไม่ได้ตัดสินใจไปแล้วเหรอ?” ชายคนนั้นหัวเราะ
“บางทีคุณอาจไม่จำเป็นต้องเสี่ยงขนาดนั้นก็ได้” อันเทียนจั่วกล่าวเบาๆ
“หนูน้อยจั่วจั่ว เมื่อไหร่หนูถึงได้นิ่งขนาดนี้? พ่ออยู่ตรงนี้มาทั้งชีวิตแล้วนะ” ชายคนนั้นทำหน้าบูดบึ้ง
“จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีมนุษย์ธรรมดาคนไหนเดินขึ้นไปได้ และสองคนนั้นก็ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว” อันเทียนจั่วไม่สนใจคำล้อเลียนของชายคนนั้นและพูดต่อ
“ถ้าอย่างนั้น ข้า หลี่เสี่ยว จะเป็นมนุษย์ธรรมดาคนแรกที่เดินขึ้นไป” ชายคนนั้นกล่าว
“ถ้ามันล้มเหลวล่ะ?”
“แล้วก็ตายไปซะ”
“แล้วครอบครัวหลี่ล่ะ?”
“ตระกูลหลี่ยังมีลูกคนที่สองและคนที่สามอยู่ หลายปีที่ผ่านมา ตระกูลหลี่มาอยู่ที่นี่โดยไม่มีฉัน การที่มีลูกคนที่สองอยู่ที่นี่ ทำให้ฉันวางใจได้ในเรื่องต่างๆ ของครอบครัว ทั้งเรื่องใหญ่และเรื่องเล็ก ส่วนลูกคนที่สามนั้นไม่น่าไว้ใจ ชอบทำตัวอวดดีตลอด เจ้าเด็กฉลา