ข้าสู่ระดับหายนะแล้ว พวกนั้นจากมิติอื่นจะกล้ามาท้าทายอีกหรือ”
ขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกัน หลี่เสี่ยวที่อยู่บนบันไดก็ขยับตัวไปแล้ว
ผู้พิทักษ์ปรากฏตัวด้านหลังหลี่เสี่ยวและแปลงร่างเป็นเกราะห่อหุ้มร่างกายของเขา
เมื่อเห็นหนังสือพิมพ์เดอะการ์เดียนปรากฏขึ้น ผู้คนก็อดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
ท้ายที่สุดแล้ว ผู้พิทักษ์ต้องพึ่งพาพลังจากมิติต่างๆ เพื่อที่จะกลายเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่ง
คนแบบนี้จะถือว่าเป็นมนุษย์ที่เข้มแข็งได้หรือไม่?
หลี่เสี่ยวสวมชุดเกราะผู้พิทักษ์แล้วเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น
เขาเดินไม่เร็วนัก และทุกย่างก้าวดูเหมือนจะใช้พลังทั้งหมดของเขาไป ราวกับกำลังเดินขึ้นเขา
“คุณโจว คิดว่าเขาจะทำได้ไหม?” หลี่ซวนนั่งกระสับกระส่ายอยู่หน้าลูกรูบิค บางคนถึงกับไม่กล้ามองภาพลูกรูบิคด้วยซ้ำ
“ผมไม่รู้” โจวเหวินส่ายหัว เขาไม่เคยเห็นใครใช้ผู้พิทักษ์เดินขึ้นไปยังแท่นแห่งโชคชะตามาก่อน เขาไม่รู้กฎของแท่นแห่งโชคชะตา และจะอนุญาตให้คนแบบนั้นขึ้นไปได้อย่างไร
“พูดอะไรที่เป็นมงคลไม่ได้เหรอ?” หลี่ซวนเอนหลังพิงเก้าอี้เหมือนลูกบอลที่รั่ว
โจวเหวินกล่าวว่า “ถ้าผมบอกว่าไม่รู้ นั่นหมายความว่ายังมีโอกาสอยู่ แต่ถ้าผมบอกว่าไม่มีโอกาส ก็คือไม่มีโอกาสจริงๆ”
“คุณ…” หลี่ซวนไม่รู้จะเอ่ยชื่อโจวเหวินอย่างไรดีอยู่พักหนึ่ง
ฟังดูแล้วเหมือนจะเป็นอย่างนั้น แต่เรื่องนี้ทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ
หลี่เสี่ยวก็ยังคงเดินหน้าต่อไป แม้ว่า
