บทที่ 1847
“เดี๋ยว…เดี๋ยวก่อน…” อายงจับมือโจวเหวินไว้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” โจวเหวินมองไปที่อายง ตั้งแต่ที่เขาบอกว่าจะพาอายงไปพบอันเซิง อายงก็เปลี่ยนไปมากอย่างกะทันหัน
ฉันต้องดื่มน้ำสักพัก เข้าห้องน้ำสักพัก แล้วก็รู้สึกว่าขาชาเล็กน้อย ต้องพักผ่อน
โจวเหวินคิดในใจว่า “เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งหายนะ ร่างกายของเจ้าบริสุทธิ์ปราศจากสิ่งเจือปน เป็นร่างกายพลังงานบริสุทธิ์ เจ้ายังต้องไปห้องน้ำอีกหรือ? ขาของเจ้าชาหรือ? แม้โลกจะชา เจ้าก็จะไม่ชา”
“ผมยังอยากดื่มน้ำอีกหน่อย…” ดวงตาของอายองกระพริบราวกับไม่กล้าสบตาโจวเหวิน
“อย่ากังวลไปเลย คนนั้นแค่หน้าตาคล้ายพ่อของเธอ แต่ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเธอหรอก จะกังวลไปทำไม ไปดูกันเถอะ แล้วเราค่อยกลับมาเล่นกัน” โจวเหวินจับมืออาหยง แล้วเทเลพอร์ตไปยังศาลาแห่งหนึ่งชานเมืองลั่วหยางทันที
อันเซิงยืนอยู่ในศาลาแล้ว และเมื่อเห็นโจวเหวินปรากฏตัวพร้อมกับอาหยง สายตาของอันเซิงก็จับจ้องไปที่อาหยง
อาหยง หัวหน้าระดับหายนะ ย่อมแข็งแกร่งกว่าอันเซิงมือใหม่หลายเท่า แต่สายตาของอันเซิงกลับจับจ้องมาที่เธอ ทำให้อาหยงรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก
อาหยงคว้าชายเสื้อของโจวเหวินโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นโจวเหวินพยักหน้าให้ เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย และหันไปมองอันเซิงอีกครั้ง
รูปลักษณ์ของอันเซิงนั้นคล้ายคลึงกับภาพที่ตี้ซินวาดไว้มากทีเดียว อายงรู้สึกว่าหากเขามีพ่อแบบนี้จริงๆ พ่อก็ดู
