เหมือนจะไม่ปฏิเสธเขามากนัก และเขาก็มีความสนิทสนมกับพ่ออย่างอธิบายไม่ได้
“อาเซิง เธอพูดสิ อย่าทำตัวโง่ๆ สิ” โจวเหวินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแม่สื่อที่ยังไม่ประสีประสา และไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้หนุ่มสาวขี้อายสองคนนี้คุยกันได้
“สวัสดี อายง ฉันคือพ่อของเธอ” อันเซิงพูด แต่โจวเหวินแทบหายใจไม่ออกตั้งแต่ประโยคแรก
“เธอ…เธอ…เธอเป็นลูกสาวของคุณจริงๆ…คุณแน่ใจเหรอ…” โจวเหวินจ้องมองคนทั้งสองสลับไปมาด้วยความไม่เชื่ออย่างที่สุด
แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยคิดอยู่บ้างว่าอันเซิงอาจเป็นพ่อของอาหยง แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นความจริง
“ฉันคิดว่าเธอเป็นอย่างนั้นแหละ” อันเซิงพูดจาเหลวไหลด้วยสีหน้าจริงจัง
ตอนนี้โจวเหวินเริ่มสงสัยแล้วว่าอันเซิงมองว่าอาหยงเป็นคนโกหก และต้องการหลอกอาหยง ผู้มีอำนาจในโลกหลังวันสิ้นโลก ให้มาเป็นลูกน้องรับใช้ของเขา
“ท่านบอกว่าท่านเป็นพ่อของเธอ และท่านก็เป็นพ่อของเธอจริงหรือ? ข้าก็บอกเช่นกันว่าข้าเป็นพ่อของเธอ ท่านลอร์ดตี้ เธอจะจำข้าได้หรือไม่?” โจวเหวินด่าทออยู่ในใจเงียบๆ
“พ่อ…”
ขณะที่โจวเหวินกำลังดุอันเซิงเรื่องความไม่น่าเชื่อถือ เขาก็ไม่คาดคิดว่าอาหยงจะร้องไห้แล้ว จึงกระโดดขึ้นไปกอดอันเซิงและเรียกเขาว่าพ่อ
“ฉันจะไป ใครคือคนพวกนี้ คุณจะได้จำได้ใช่ไหม คุณมีศักดิ์ศรีของหัวหน้าใหญ่แห่งหายนะหรือไง คุณต้องตรวจสอบสถานการณ์ก่อนถึงจะยอมรับพวกเขา ถ้าพวกเขาบอกว่าเป็นพ่อของคุณ คุณยอมรับพ่อของคุ
