ณจริงๆ เหรอ ถ้าฉันรู้ว่าการที่คุณยอมรับฉันเป็นพ่อจะเป็นเรื่องดีขนาดนี้ ฉันก็คงไม่มีหัวหน้าใหญ่แห่งหายนะอยู่ข้างฉันเหมือนกัน!” ดวงตาของโจวเหวินแทบจะถลออก
โจวเหวินไอเบาๆ และอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พ่อกับลูกสาวกลับคุยกันราวกับว่าไม่ได้ยินอะไรเลย
จูบหนึ่งครั้งตรงนี้ ลูกรักของอายอง จูบหนึ่งครั้งตรงนั้น พ่อคนนั้น และอันไหนที่ถูกเรียกว่าความใกล้ชิด ก็ยิ่งทำให้โจวเหวินงุนงงงวย
“คุณยังจำญาติแบบนี้ได้อยู่อีกเหรอ?” โจวเหวินเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเองแล้ว
“ท่านอาจารย์เหวิน ข้าจะพาน้องอาหยงออกไปเล่น ท่านกลับไปก่อนเถอะ” อันเซิงลุกขึ้นทักทายโจวเหวิน แล้วก็พาน้องอาหยงออกไปพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“เฮ้ คุณเพิ่งไปเหรอ? ลูกสาวของคุณถูกผมพามาจากมิติอื่น ผมยังไม่ได้กล่าวขอบคุณเลยด้วยซ้ำ คุณสุภาพบ้างไหม? อาเซิง คุณเปลี่ยนไปมาก…” โจวเหวินรู้สึกหดหู่จนแทบอาเจียนเป็นเลือด
แต่สมาชิกในครอบครัวทั้งสองคนกลับไม่สนใจเขาเลย และพวกเขาก็จากไปหมดแล้ว
“อาหยงเป็นลูกสาวของอันเซิงจริงหรือ?” โจวเหวินครุ่นคิดขณะมองแผ่นหลังของทั้งสองที่เดินจากไป
อันเซิงไม่ใช่คนซื่อสัตย์ เขาสามารถหลอกลวงคนได้ และทำได้เก่งมาก แต่เขาไม่ใช่คนไร้หลักการ โจวเหวินเชื่อว่าอันเซิงไม่ควรพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้
ถึงแม้อายองจะดูใสซื่อ แต่เขาก็ไม่ได้โง่ และพลังแห่งหายนะก็มีอยู่จริง เธอจึงไม่สามารถมองข้ามความเป็นพ่อของเขาไปได้ง่ายๆ
หากอันเซิงเป็นพ
