ยุดรถไม่อยู่และชนเขาเข้าให้
“ฉันไม่รู้ทาง ฉันต้องการให้คุณนำทางต่อไป” โจวเหวินกล่าว
“พวกมนุษย์นี่ช่างหน้าด้านเหลือเกิน ขโมยสมบัติของเมืองเราไป แล้วยังอยากให้ฉันเป็นคนนำทางอีกเหรอ?” เด็กสาวที่กล้าหาญที่สุดพูดด้วยความโกรธ
“คุณไม่ได้ขอให้ฉันเอาไปเหรอ? มันหายไปตอนไหน? ตอนแรกคุณบอกว่าคุณเอาไปอย่างไม่ใส่ใจนี่นา” โจวเหวินหัวเราะ
“เธอพูดว่าให้ทำใจยอมรับตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันบอกว่าพยายาม…พยายาม…ให้เข้าใจสิ” เด็กสาวที่กล้าหาญที่สุดพูดอย่างโมโห
“นั่นอาจเป็นเพราะความสามารถในการเข้าใจของข้าไม่ดีพอ ข้าขอโทษ ตอนนี้ข้าได้เอาทุกอย่างไปแล้ว และทุกอย่างก็ถูกทำลายไปหมดแล้ว มันก็ยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี รีบไปที่วัดเทียนซีกันเถอะ” โจวเหวินกล่าวอย่างจริงใจ
“นี่…” เด็กสาวที่กล้าหาญที่สุดลังเล
แน่นอนว่าโจวเหวินมองเห็นว่าหญิงสาวคนนั้นกำลังสับสนในใจอย่างมาก มิเช่นนั้น ด้วยระดับพลังทำลายล้างของเธอ เธอคงตามทันตัวเองไม่ได้นานขนาดนี้หรอก คาดว่าตัวหญิงสาวเองก็คงยังไม่ได้คิดว่าจะจับกุมโจวเหวินหรือไม่
“เอาล่ะ ไปที่วัดเทียนซีกันก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีทีหลัง” โจวเหวินกล่าวพลางเดินไปข้างหน้า
เด็กสาวดูท่าทางมีท่าทีซับซ้อน และเมื่อเห็นว่าโจวเหวินเดินเสร็จแล้ว เธอก็ต้องเดินตามไป
“อย่าพยายามหนี สมบัติของเมืองต้องถูกส่งคืน”
“เข้าใจแล้ว ทำไมคุณถึงตามหาเทพเทียนซีล่ะ?”
“ไม่ต้องกังวลไป”
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็น่าจะรู้ชื่อคุณ ทำไมฉันไม่โท
