นมาล่ะ…” หลี่เสวียนแกล้งทำสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
“พี่หลี่โปรดวางใจได้ ต่อให้ข้าจะสนใจผู้ชายจริง ๆ ข้าก็ไม่มีวันเลือกพี่หลี่อย่างแน่นอน” จางชุนชิวพลันหันควับกลับมาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า
“ทายาทของราชาแห่งวีรบุรุษนี่มีฝีมือไม่เบาแฮะ” หลี่เสวียนประหลาดใจเล็กน้อย เพราะเขากับโจวเวินใช้ทักษะพิเศษในการสื่อสารกัน ซึ่งคนนอกไม่มีทางได้ยิน ทว่าจางชุนชิวกลับสามารถแว่วเสียงสนทนาของพวกเขาได้อย่างน่าอัศจรรย์
บรรยากาศภายในศาลเจ้าอู่จวงกวนนั้นดูเรียบง่ายและสงบเงียบ มีมวลบุปผาและพันธุ์ไม้แปลกตาเบ่งบานอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุก ๆ สิบก้าวจะปรากฏทัศนียภาพที่งดงามแตกต่างกันออกไป ให้ความรู้สึกราวกำลังเดินอยู่บนเส้นทางคดเคี้ยวอันสันโดษ
ทว่ากลับไร้ซึ่งร่องรอยของสิ่งมีชีวิตต่างมิติใด ๆ ณ ที่แห่งนี้ ซึ่งสร้างความฉงนใจให้แก่โจวเวินและหลี่เสวียนยิ่งนัก ว่าเหตุใดผู้คนส่วนใหญ่ที่ย่างกรายเข้ามาในศาลเจ้าอู่จวงกวนถึงไม่ได้กลับออกไป ทั้ง ๆ ที่สถานที่นี้ดูไม่เห็นจะอันตรายเหมือนอย่างที่จินตนาการไว้เลยสักนิด
“อย่าเพิ่งคิดว่าศาลเจ้าอู่จวงกวนไม่อันตรายเพียงเพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตต่างมิติอยู่ที่นี่ ที่นี่น่ะเข้ามาง่าย ทว่าเมื่อเข้ามาแล้ว การจะหาทางออกกลับไปมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น” จางชุนชิวเอ่ยช่วยคลายความคลางแคลงใจให้แก่ทั้งสอง
ทั้งสองหันกลับไปมองเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ทว่าก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ
“เจ้าสำนักของศาลเจ
