ียะ! เพียะ!
แส้เส้นนั้นฟาดกระหน่ำลงบนร่างของเซี่ยหลิ่วฉวน แม้ว่าเขาจะสวมใส่เกราะสัตว์เลี้ยงคู่หูไว้ล่วงหน้าแล้ว ทว่าเกราะหนาตัวนั้นกลับถูกแส้ฟาดจนแตกร้าวเป็นรอยแยก
เมื่อดูจากสีหน้าของเซี่ยหลิ่วฉวนแล้ว รสชาติของมันคงจะทรมานไม่น้อย ทว่าเขาก็กัดฟันอดทนรับแส้ทั้งสามสิบทีไว้ได้โดยไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยแม้แต่แอกเดียว
หลังจากโดนโบยครบสามสิบที เชือกที่มัดตรึงร่างของเขาก็อันตรธานหายไปโดยอัตโนมัติ
คนต่อไปคือจางชุนชิว จางชุนชิวเองก็โดนโบยไปสามสิบทีเช่นกัน ร่างกายของเขาถูกฟาดจนสะบักสะบอม ทว่าเขากลับไม่ยอมเอ่ยปากร้องออกมาสักคำในระหว่างกระบวนการนี้
ทั้งสองคนต่างรีบรักษาอาการบาดเจ็บของตนพลางเฝ้าดูหลี่เสวียนที่กำลังจะถูกทรมาน พวกเขาหันมาสบตากันและลอบหัวเราะเยาะในใจ‘เดี๋ยวได้มีงิ้วฉากเด็ดให้ดูแน่’
แม้ว่าแส้ทั้งสามสิบทีนี้จะไม่ถึงขั้นพรากชีวิตของพวกเขาได้ ทว่าความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับถูกโบยตีวิญญาณเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ปกติสามัญจะสามารถทนทานได้เลย
เพียะ!
ทันทีที่แส้ฟาดขวับลงมา หลี่เสวียนที่เคยฉีกยิ้มหน้าระรื่นอยู่เมื่อครู่พลันนัยน์ตาหดเกร็งและเบิกตากว้างทันที
จางชุนชิวและเซี่ยหลิ่วฉวนต่างคิดว่าในวินาทีต่อจากนี้คงจะได้เห็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจกว่าเดิม ทว่าใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่แส้ฟาดลงมาเรื่อย ๆ สีหน้าของหลี่เสวียนกลับเริ่มผ่อนคลายลงเรื่อย ๆ และบาดแผลร้ายแรงที่แส้ทิ้งไว้บนร่างกายของเขาก็กลั
