มรอบ ทว่ามันกลับไม่ยอมโบยตีโจวเวินเลยแม้แต่แปะเดียว ก่อนจะบินกลับไปแขวนอยู่บนกำแพงตามเดิมด้วยตัวมันเอง และเชือกที่พันธนาการร่างของโจวเวินก็มลายหายไปสิ้น
“บัดซบ เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ทำไมมันไม่ยอมฟาดนายล่ะ?!” หลี่เสวียนพลันแหกปากร้องลั่นออกมาทันที เขาก็อุตส่าห์ตั้งตารอดูเรื่องสนุกอยู่เหมือนกัน แล้วทำไมแส้มันถึงไม่ยอมทำงานเสียอย่างนั้น
“เจ้าจะให้ข้าพูดตามคำของซุนหงอคงอย่างไรดีล่ะ?‘หากมีศิษย์พร้อมรับกรรมแทนอาจารย์ เหตุใดอาจารย์ต้องมารับโทษทัณฑ์เองเล่า’” โจวเวินหัวเราะร่า
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเรารึ?!” หลี่เสวียนเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามในหัว
จางชุนชิวและเซี่ยหลิ่วฉวนจ้องมองหลี่เสวียนราวกับกำลังมองดูคนปัญญาอ่อน ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังห้องโถงหลักโดยไม่ยอมปริปากพูดคำใดกับเขาอีกเลย
โจวเวินเดินตามไปติด ๆ ทิ้งให้หลี่เสวียนเพิ่งจะมารู้สึกตัวและแหกปากตะโกนไล่หลังมาว่า “เฮ้ย! นี่นายหลอกด่าฉันนี่หว่า! นายต่างหากที่เป็นลิง! ลิงกันทั้งบ้านนั่นแหละ!”
