“เด็กคนนั้นมาจากไหน?” โจวเหวินถามด้วยสีหน้าซับซ้อน
“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงฉันก็ไม่ได้พาลูกไปด้วยตอนที่เข้าไปในภูเขาฉีจื่อ” จิงเต๋าเซียนหัวเราะ
“งั้นน้องชายตัวน้อย เจ้าคงไม่ใช่มนุษย์สินะ?” หลิวหยุนกล่าวพลางมองโจวเหวินด้วยดวงตาเบิกกว้าง
“คุณไม่ใช่มนุษย์” โจวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่
โจวเหวินมั่นใจมากว่าจิงเต๋าเซียนพูดแบบนี้เพราะต้องการตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเข้าไปในภูเขาฉีจื่อให้ได้ ยากที่จะบอกได้ว่าจริงหรือไม่
ถึงแม้จะเป็นความจริง เด็กที่โจวหลิงเฟิงอุ้มท้องน่าจะเป็นไควเอ็ต ไม่ใช่โจวเหวิน
แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็มีข้อแม้เช่นกัน นั่นคือ โจวหลิงเฟิงไม่ได้โกหก และเขาและจิงจิงถูกสลับตัวกันจริง ๆ
แต่เมื่อโจวเหวินคิดทบทวนอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ในอดีต อาจารย์ใหญ่โอวหยางติงเคยยกย่องเขาว่าเป็นอัจฉริยะ และถึงกับกล่าวว่า อัจฉริยะในโลกนี้มีอยู่สองประเภท ประเภทหนึ่งคืออัจฉริยะคนอื่นๆ และอีกประเภทหนึ่งคือโจวเหวิน
แต่ในเวลานั้น แม้ว่าโจวเหวินจะมีความสามารถมาก แต่เขาก็ยังไม่เก่งเท่านี้
ในเมื่อโอวหยางติงและโจวหลิงเฟิงเข้าไปในภูเขาฉีจื่อด้วยกัน และโอวหยางติงก็รู้ว่าโจวหลิงเฟิงพาเด็กทารกออกมาจากภูเขาฉีจื่อ คำชมของอาจารย์ใหญ่อาวุโสที่มีต่อคำพูดของโจวเหวินจึงดูน่าสงสัยเล็กน้อย
“ความจริงคืออะไรกันแน่?” โจวเหวินรู้สึกสับสน ไม่แน่ใจว่าอันไหนคือความจริง
“ไม่ต้องพูดอย่างนั้นหรอก ในเ
