อาเจียนออกมาพร้อมกับร้องอุทานว่า “ว้าว”
สีหน้าของโจวเหวินก็ดูไม่ค่อยดีนักเช่นกัน สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยศพที่ถูกทำให้เป็นมัมมี่ แต่ละศพดูเหมือนเบคอนขึ้นราและมีขนขึ้น อัดแน่นกันเป็นป่าทึบ
“นี่คือป่าเนื้อในตำนาน…บ่อน้ำเหล้าแห่งนั้นใช่ไหม…” หลิวหยุนพึมพำกับตัวเองไปครึ่งทาง ก่อนจะอุทานออกมาว่า “ว้าว”
“การล่มสลายของซ่างถังไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล” สักพักหลิวหยุนไฉเช็ดคราบที่ปากแล้วกล่าว
จิงเต๋าเซียนไม่สนใจหลิวหยุนและเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
หลังจากผ่านทางเดินเข้าไปแล้ว ก็จะพบกับห้องหินขนาดใหญ่ ตรงกลางห้องหินมีเครื่องใช้โลหะสูงหลายเมตร ดูเหมือนเตาเผาและขาตั้งสามขา และถูกปกคลุมไปด้วยโคลนสีดำ
“นี่น่าจะเป็นเครื่องมือทรมานที่ใช้ในการตีตราปืนใหญ่ใช่ไหม?” โจวเหวินมองไปที่เครื่องมือโลหะแล้วกล่าว
“คุณจะเรียกมันว่าเตาหลอมแร่ก็ได้” จิงเต๋าเซียนหรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า “คนโบราณหมกมุ่นอยู่กับเทคนิคการเล่นแร่แปรธาตุ และเชื่อว่าหากต้องการมีอายุยืนยาว ต้องเพิ่มอายุขัย และวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มอายุขัยคือการเสริมรูปร่างและลักษณะต่างๆ ตามธรรมชาติ”
“กล่าวคือ การลงโทษด้วยการตีตราปืนที่ว่านั้นเป็นเพียงข้ออ้าง พวกเขาใช้คนมาทำการเล่นแร่แปรธาตุงั้นหรือ?” โจวเหวินนึกไม่ออกเลยว่ายุคนั้นช่างไร้สาระและโง่เขลาเพียงใด
สถานที่เหล่านี้ไม่มีอยู่ในเกม และมีความเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเกมที่เป็นเ
