จงจื่อหย่าและเจียงหยานที่ถูกขังไว้บนเสาหิน ตอนนี้กลายเป็นศพมัมมี่สองร่าง ผิวหนังและเนื้อหนังเหี่ยวแห้งคล้ายเบคอนแห้ง
โจวเหวินมองหวังหมิงหยวนด้วยสีหน้าหม่นหมอง เขาหวังว่าหวังหมิงหยวนจะให้คำอธิบายได้ และหวังว่าความจริงจะไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด
หวังหมิงหยวนถอนหายใจเบาๆ แล้วกล่าวว่า “ในการทำสิ่งที่ต้องทำ ย่อมต้องมีการเสียสละบ้างอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
ทันทีที่พูดคำเหล่านั้นออกไป โจวเหวินก็รู้สึกเหมือนทั้งตัวตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว
“พวกเขามาที่นี่เพราะคุณ” เสียงของโจวเหวินสั่นเครืออย่างควบคุมไม่ได้
“ดังนั้น ผมจึงต้องการให้พวกเขาตายอย่างมีคุณค่ามากยิ่งขึ้น” หวังหมิงหยวนกล่าว
“ตั้งแต่แรกเริ่มเลย เจ้าวางแผนต่อต้านพวกเขางั้นหรือ?” โจวเหวินถามหวังหมิงหยวนด้วยความหวังริบหรี่
“ไม่ใช่แค่พวกเขานะ รวมถึงคุณด้วย นักเรียนทุกคนที่ผมรับเข้าเรียนก็เพราะคุณมีพรสวรรค์ที่ผมต้องการ” คำสารภาพของหวังหมิงหยวนทำให้โจวเหวินพูดไม่ออก
โจว เหวิน มองหวัง หมิงหยวนอย่างเงียบๆ เจียง หยาน ถือว่า หวัง หมิงหยวน เป็นที่ปรึกษาชีวิต และ จง จื่อหยา ถือว่า หวัง หมิงหยวน เป็นเหมือนพ่อ
แม้แต่โจวเหวินเองก็ยังยกย่องหวังหมิงหยวนว่าเป็นครูที่ดีที่ควรค่าแก่การเคารพ
แต่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าหวังหมิงหยวนวางแผนต่อต้านนักเรียนเหล่านี้มาตั้งแต่แรกแล้ว
“ถ้าท่านต้องการทำสิ่งที่เหนือธรรมดา ท่านก็ต้องใช้วิธีที่เหนือธรรมด
