ภายในหนึ่งวัน มีเพียงฝ่ามือเดียวเท่านั้น
โจวเหวินเงยหน้ามองท้องฟ้า เท่าที่สายตาจะมองเห็นได้ เขาเห็นเพียงฝ่ามือที่อยู่ระหว่างพื้นที่หนึ่งตารางนิ้วนั้น ราวกับว่าทุกสิ่งในโลกถูกห่อหุ้มด้วยฝ่ามือหยกเรียวบางนั้น
มือที่แท้จริงปกคลุมท้องฟ้า และมันมาจากนอกท้องฟ้า แม้กระทั่งท้องฟ้าก็ยังถูกเล่นอยู่ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง
ไม่มีที่ให้ซ่อน ไม่มีที่ให้หนี
แม้แต่ผู้ชมที่รับชมผ่านหน้าจอโทรทัศน์ ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความกดดันที่หาที่เปรียบไม่ได้จากฝ่ามือนั้น ราวกับว่าเป็นมือของพระเจ้าที่บีบตัวเองจนตายเหมือนมดตัวเล็กๆ
หัวใจของโจวเหวินแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เขาจึงเหวี่ยงมือซ้ายอย่างฉับพลัน วางดาบอมตะในมือลงบนพื้น แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับด้ามดาบสังหารอมตะไว้แน่น
ดาบทั้งสองเล่มมีลักษณะเฉพาะและสามารถใช้พลังที่แตกต่างกันได้ แต่ตอนนี้พวกเขาจำเป็นต้องรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด และไม่สามารถกระจายพลังนั้นได้อีกต่อไป ดังนั้นพวกเขาจึงต้องทิ้งดาบเพียงเล่มเดียวและต่อสู้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียวเท่านั้น
เมื่อจับดาบสังหารอมตะไว้ในมือทั้งสองข้าง พลังในร่างกายก็พุ่งเข้าสู่ดาบสังหารอมตะราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ
โจวเหวินรู้ดีว่าด้วยพละกำลังของตนเอง การเผชิญหน้ากับพลังอันเหนือชั้นของสวรรค์และเบื้องบนนั้นเปรียบเสมือนการตีหินด้วยไข่
นั่นคือพลังที่แท้จริงของวันสิ้นโลก พลังที่สามารถทำลายล้างโลกได้
ไม่ว่าภัยพิบัติ
