ทางธรรมชาติจะรุนแรงแค่ไหน มันก็ยังคงอยู่บนโลก โลกถูกทำลายไปแล้ว และภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ไม่มีอะไรเลย
“มีเพียงการทำลายโลกเท่านั้นที่จะทำให้มีโอกาสมีชีวิต” ภายใต้แรงดันอากาศที่ราวกับรอยแตกบนท้องฟ้า โจวเหวินมองไปยังมือหยกที่งดงามราวกับสวรรค์ แต่สีหน้าของเขากลับสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณ
การฝึกฝนมาหลายปีได้หล่อหลอมวิชาซินซิงของโจวเหวินให้แข็งแกร่งดุจหินเหล็ก แม้ในยามเผชิญหน้ากับความตาย เขาก็ยังสามารถเข้าใจข้อดีข้อเสียได้อย่างชัดเจน
ภาพความทรงจำจากการฝึกฝนในอดีตผุดขึ้นมาในใจ ทั้งความคงที่ของ “ลำดับแรกของความโกลาหล” ความชาญฉลาดของ “ขโมยสวรรค์และเปลี่ยนดวงอาทิตย์” ความบริสุทธิ์ของ “การฝึกชี่” ความแปลกประหลาดของ “พระสูตรปัญญาเล็ก” หนังสือ “เต๋าเจว่” จินตนาการของ “พงศาวดารแห่งปีศาจ” สิ่งที่ตรงกันข้ามกับ “พระสูตรจักรพรรดิโบราณ” และสัจธรรมของ “มรดกแห่งเทพปีศาจ”
แม้ว่าโจวเหวินจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้สิ่งที่เขาต้องการเป็นจริง แต่เขาก็ขัดขวางมันทีละอย่าง
“ห้าสิบเส้นทาง สี่สิบเก้าเทียนหยาน เส้นทางที่หลบหนี เส้นทางนี้คือเส้นทางของข้าและเส้นทางของประชาชน…” สถานการณ์ของโจวเหวินกำลังร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ
การเกิดมาเป็นมนุษย์นั้น ไม่จำเป็นต้องให้ธาตุทั้งสี่ว่างเปล่า ไม่จำเป็นต้องมีเอกภาพระหว่างสวรรค์และมนุษย์ และไม่จำเป็นต้องมองทะลุโลกได้
มนุษย์ก็คือมนุษย์ เมื่อเกิดมาในโลกนี้ พวกเขาก็ควรใช้ชีวิต
