เพื่อตนเอง ไม่ใช่เพื่อสวรรค์ ไม่ใช่เพื่อโลก แต่เพื่อตนเองเท่านั้น
เมื่อฝ่ามือของเทียนไหว่เซียนกดลงไป วิหารทั้งหลังก็สั่นสะเทือน และกำแพงหินศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่สามารถลบเลือนได้ก็แตกเป็นรอยแผลลึกราวกับงูเหลือมยักษ์ที่พันกันอยู่
ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้งลูกสั่นสะเทือน ราวกับจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากฝ่ามือ
พลังทำลายล้างโลกนั้นยิ่งใหญ่มาก ผู้คนที่เฝ้าดูต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว และสายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่โจวเหวินผู้ยังคงยืนหยัดพร้อมดาบของเขาอยู่
ในเวลานั้น ร่างของโจวเหวินและดาบในมือของเขาดูเล็กเกินไปเมื่อเทียบกับฝ่ามือนั้น เล็กจนแทบมองไม่เห็น
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นโจวเหวินหรือจอมราชันย์มนุษย์ ในสายตาของเทพองค์นี้ เจ้าก็เป็นเพียงแค่กลุ่มควันลอยผ่านไป ฝ่ายหนึ่งเกิด อีกฝ่ายหนึ่งถูกทำลาย และภายใต้ท้องฟ้า ชีวิตและความตายล้วนอยู่ในอุ้งมือของข้า” เสียงนี้ดังมาจากทุกทิศทุกทาง ก้องกังวานอยู่นาน ทำลายจิตวิญญาณของผู้คน
ปัง
เสาหินศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่บริเวณขอบนอกของวิหาร ซึ่งเปรียบเสมือนเสาที่ค้ำจุนท้องฟ้า พังทลายลงทีละต้นภายใต้ฝ่ามือของเขา ราวกับขี้เลื่อยที่ผุพัง
“นอกเหนือสามภพ ไม่ใช่ในห้าธาตุ เหล่าเซียนนอกฟ้าล้วนไร้กฎเกณฑ์” โจวเหวินลดดาบในมือลง เงยหน้ามองพระเจ้า แล้วกล่าวช้าๆ ออกมา
“ใช่แล้ว ถ้าเจ้าเข้าใจช่องว่างที่แท้จริงระหว่างเจ้ากับเทพเจ้าได้ เจ้าก็สามารถหลับตาได้แม้ใ
