กันอีกครั้ง ทุกอย่างก็จะจบลง” หวังหมิงหยวนเหลือบมองโจวเหวิน แล้วหันหลังเดินจากไป เงาดาบในชุดขาวหายไปในท้องฟ้าในพริบตา
โจวเหวินมองไปยังทิศทางที่หวังหมิงหยวนหายไปด้วยสีหน้าซับซ้อน สุดท้ายเขาก็ได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่นและเดินไปยังซากศพของจงจื่อหย่าและเจียงหยาน
“เรา…กลับบ้านกัน…” โจวเหวินเดินออกจากภูเขาไปพร้อมกับโครงกระดูกสองชิ้นในอ้อมแขน โดยไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป
ย้อนกลับไปในเมืองโบราณกุยเต๋อ โจวเหวินได้ฝังศพของจงจื่อหย่าและเจียงหยานไว้บนเนินเขานอกเมือง เมื่อมองดูหลุมฝังศพของทั้งสอง เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร
“บ้าเอ๊ย หวังหมิงหยวนนี่มันไม่ใช่คนจริงๆ ฉันไม่เคยเห็นคนหน้าด้านขนาดนี้มาก่อนเลย เธอต่อสู้เพื่อเขา แต่เขากลับคิดร้ายกับเธอ เขาไม่ใช่คนจริงๆ จงจื่อหย่ากับเจียงหยานตายไปอย่างไม่สมควรเลย” หลี่ซวนพูดอย่างโมโหจากด้านข้าง
“นั่นเป็นทางเลือกของพวกเขาเอง อย่างน้อยตอนที่พวกเขาตาย พวกเขาก็สงบใจแล้ว” โจวเหวินกล่าวอย่างช้าๆ
“ให้ตายสิ รู้ไหมว่าตอนนี้โลกภายนอกเขาว่ายังไงบ้าง?” หลี่ซวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงแม้โจวเหวินจะไม่รู้ แต่เขาก็เดาได้ว่าผู้คนจะพูดถึงอะไรกัน
“ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร คนตายก็ฟื้นคืนชีพไม่ได้หรอก” โจวเหวินไม่มีอารมณ์จะสนใจสิ่งที่คนนอกพูด
“พูดได้ดีมาก คนตายไร้ค่าที่สุด ทำไมคุณไม่ลองคิดหาวิธีรักษาชีวิตตัวเองบ้างล่ะ” เสียงแหบพร่าเหมือนฆ้องแตกดังขึ้น
โจวเหวินและหลี่ซวนหันไปมองและเห็
