หว่เซียนที่ถือดาบอีกต่อไปแล้ว
โจวเหวินจ้องมองเทียนไหวเซียนและหวังหมิงหยวนที่อยู่ด้านหลังอย่างเหม่อลอย และเห็นว่าพลังชีวิตของเทียนไหวเซียนเกือบหมดสิ้น ร่างกายทั้งตัวห้อยต่องแต่งราวกับกิ่งไม้พุ่มที่ปลิวไปตามลมร่วงหล่นลงสู่ฝุ่นผง
“คุณ…คุณ…” ราวกับชายชราใกล้ตายที่พูดแทบไม่ได้แล้ว เขาพูดคำว่า “คุณ” ออกมาอย่างแผ่วเบาเพียงสองคำ จากนั้นศีรษะของเขาก็ระเบิดเหมือนแตงโม
นิ้วทั้งห้าของหวังหมิงหยวนเปื้อนเลือด เขามองศพไร้หัวที่ตกลงมาจากฟ้าราวกับกำลังมองขยะ
“โจวเหวิน เจ้าทำได้ดีมาก” หวังหมิงหยวนหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาเช็ดเลือดที่นิ้วมือทั้งห้า ปล่อยให้ผ้าเช็ดหน้าปลิวไปตามลม แล้วยิ้มให้โจวเหวิน
ดวงตาของโจวเหวินหันไปมองวัดที่ทรุดโทรม และเมื่อเห็นสภาพที่นั่น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
