หลังจากได้ดูการต่อสู้สองครั้งก่อนหน้านี้ของเทียนไหว่เซียนแล้ว เกรงว่าฉากแบบนี้คงมีแต่ในความฝันเท่านั้นแหละ
“โจวเหวิน คุณทำได้ยอดเยี่ยมมาก!” ซูอี้อุทานอย่างตื่นเต้น
ผู้คนดูเหมือนจะมองเห็นแสงแห่งความหวัง ร่างที่ยืนนิ่งอยู่หน้าวัดดูเหมือนจะทำให้มนุษยชาติได้เห็นแสงอรุณท่ามกลางความสิ้นหวัง
“นั่นพลังแบบไหนกัน?” ร่างของเทียนไว่เซียนติดอยู่กับกำแพง จ้องมองโจวเหวินและถาม
“พลังอำนาจของโลก” โจวเหวินตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อได้ยินประโยคนี้ดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ดูเหมือนว่าโจวเหวินกำลังตอบโต้คำเยาะเย้ยที่เขากล่าวต่อมนุษยชาติ แต่โจวเหวินไม่ได้หมายความอย่างนั้น พลังแห่งโลกมนุษย์ที่เขาพูดถึงนั้น คือ “โลกมนุษย์” ในสาขาภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เขาได้รับหลังจากได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติ
โลกมนุษย์ของโจวเหวินนั้นเรียบง่ายมาก หากจะอธิบายด้วยตรรกะของโจวเหวินเอง ก็มีเพียงสองคำเท่านั้น คือ “จริง”
โลกแห่งความเป็นจริงนั้นไม่มีอยู่จริง ไม่มีเรื่องเพ้อฝัน มีแต่ความจริงอันโหดร้ายเท่านั้น
กฎเกณฑ์อื่นใดนอกเหนือจากกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ได้มาจากหัวใจของมนุษย์ และอย่าคิดว่าความสุข ความโกรธ ความเศร้า และความยินดีนั้นสามารถถ่ายทอดกันได้
กล่าวโดยสรุป กฎเกณฑ์ทั้งหมดนอกเหนือจากกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์นั้นไม่มีผลบังคับใช้ในโลกมนุษย์
อำนาจจากโลกภายนอกไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกมน
