ารใช้ดาบของเขา แต่ดูเหมือนว่าคำพูดใดๆ ก็ไม่เหมาะสมพอ
“ฝีมือดาบของท่านผู้อาวุโสจงจื่อหย่าช่างดุเดือดเหลือเกิน!” เฟิงฉิวหยานกล่าวพร้อมกับความประทับใจที่ทุกคนมีต่อฝีมือดาบของจงจื่อหย่า
“ใช่ มันสุดยอดมาก ฉันว่ามันแปลกดี ฝีมือดาบของชายคนนี้สุดยอดจริงๆ ดูไม่เหมือนมาตรฐานเลย ท่าทางและการเคลื่อนไหวหลายอย่างไม่เป็นไปตามแบบแผน แต่กลับได้ผลดีมาก เหมือน…เหมือน…” หลี่ซวนไม่รู้จะอธิบายยังไงดี
“มันเหมือนกับการใช้สุนัขว่ายน้ำให้เร็วกว่าแชมป์ฟรีสไตล์” หมิงซิวกล่าว
“ใช่ ฉันรู้สึกอย่างนั้น” หลี่ซวนพยักหน้าซ้ำๆ คำพูดของหมิงซิวซึมซาบเข้าไปในใจเขา
โจวเหวินถอนหายใจเบาๆ “ตอนแรก ผม เจียงหยาน จงจื่อหย่า และฮุยไห่เฟิง เรียนกับอาจารย์ท่านนั้น อาจารย์เคยประเมินความสามารถของพวกเราทั้งสี่คน”
“ผลการประเมินเป็นอย่างไร? ใครมีพรสวรรค์สูงสุด? ต้องเป็นคุณแน่?” หลี่ซวนและคนอื่นๆ ต่างสนใจ แต่พวกเขากลับไม่ดูการต่อสู้เลย พวกเขาทั้งหมดหันไปมองโจวเหวิน
แม้ว่าซุนจีที่อยู่ข้างๆ จะจงใจไม่มองโจวเหวิน แต่เขาก็ตั้งใจฟังอย่างใกล้ชิด เห็นได้ชัดว่าเขาก็อยากรู้ว่าโจวเหวินจะพูดอะไรต่อไป
โจวเหวินส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ผมที่มีพรสวรรค์สูงสุด อาจารย์บอกไว้ตอนนั้นว่า ถ้าพูดถึงพรสวรรค์ จงจื่อหย่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์โดยธรรมชาติ มีความรักใคร่และมีเสน่ห์มากที่สุด ถ้าเขารู้จักจับจุดอะไร เขาก็จะทำได้ดีที่สุด ตั้งใจเรียน ไม่ว่าเรียนอะไร เขาก็เรี
