ยนได้เร็วกว่าใครๆ ดังนั้นในบรรดาพวกเราสี่คน เขาจึงมีพรสวรรค์สูงสุด”
“คุณมียศอะไร?” ซุนจี้อดถามไม่ได้
หลี่ซวนและคนอื่นๆ ก็อยากรู้คำถามนี้มากเช่นกัน
“ผมได้ที่สี่” โจวเหวินยิ้มอย่างขมขื่น
“ไม่หรอก สายตาอาจารย์ของเธอแย่เกินไป คนอย่างเธอได้แค่ที่สี่เองเหรอ?” ซุนจีพูดออกมาอย่างไม่ทันคิด ในใจเธอคิดอยู่แล้วว่าโจวเหวินมีพรสวรรค์ที่หาใครเทียบได้ยาก มิเช่นนั้นมนุษย์ธรรมดาจะทำได้ถึงขนาดนี้ได้อย่างไร? ความสำเร็จ
“นั่นคือนายของเจ้า เข้าใจไหม?” หลี่ซวนพูดอะไรไม่ออก
โจวเหวินกล่าวต่อว่า “จงจื่อหย่าเป็นคนอ่อนโยนมาก เจียงหยานประเมินว่าเขาเป็นคนธรรมชาติและโหดเหี้ยม ฮุ่ยไห่เฟิงประเมินว่าเขาเป็นคนเที่ยงธรรมที่สุด ส่วนฉันได้แค่ระดับปานกลาง คุณคิดว่าฉันเป็นคนที่มีความสามารถน้อยที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสี่คนงั้นเหรอ?”
“อย่าไปสนใจจงจื่อหย่าและเจียงหยานเลย การประเมินแบบฆราวาสของฮุยไห่เฟิงยังไม่ดีเท่ากับการประเมินแบบสายกลางของคุณเลย” หมิงซิวถาม (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukａnshu.com)
“คนส่วนใหญ่เป็นฆราวาส และพวกเขาสามารถเป็นคนที่ดีที่สุดในบรรดาคนนับพันล้านได้ แล้วพวกเขาจะเรียกว่าเป็นฆราวาสที่สุดได้อย่างไร และจะด้อยกว่าคนสายกลางได้อย่างไร” โจวเหวินถอนหายใจ “อาจารย์ช่างแม่นยำในการมองคนจริงๆ ฮุ่ยไห่เฟิงที่ได้เป็นประธานาธิบดีของสหพันธ์ในภายหลังนั้น ถือเป็นจุดสูงสุดของความเป็นฆราวาสอย่างแท้จริง”
ขณะที่พูด โจวเหวินก็ค
