อยจับตาดูการสู้รบไปด้วย
จงจื่อหย่าเป็นผู้ที่มีพลังต่อสู้ระดับสูงสุดของภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างไม่ต้องสงสัย การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งของเขาอาจดูไม่รุนแรงหรือน่าสะพรึงกลัวเหมือนสายฟ้าแลบ แต่ก็ไม่ใช่เพราะเขาไม่แข็งแกร่งพอ เพียงแต่เขารวบรวมพลังทั้งหมดไว้ในร่างกาย ทำให้พลังทุกส่วนไม่รั่วไหลออกไป
ถ้าเป็นจงจื่อหย่าคนก่อน เขาคงไม่สนใจรายละเอียดพวกนี้หรอก นั่นเป็นสิ่งที่เจียงหยานสนใจ แต่ตอนนี้จงจื่อหย่ากลับลงมือทำเองเสียแล้ว จะเห็นได้ว่าหลายสิ่งหลายอย่างสามารถบรรลุเป้าหมายเดียวกันได้ด้วยเส้นทางที่แตกต่างกัน จุดเริ่มต้นอาจแตกต่างกัน แต่สุดท้ายแล้วก็จะไปถึงจุดหมายเดียวกัน
เมื่อไร!
ดาบของจงจื่อหย่าถูกแขนเสื้อของนางฟ้าปัดออกไปอีกครั้ง แต่คราวนี้นางฟ้าไม่รอให้จงจื่อหย่าโจมตีต่อ แต่จู่ๆ ก็ยื่นมือเปล่าในแขนเสื้อออกไปคว้าตัวดาบ แล้วเขย่าเบาๆ ทำให้มือของจงจื่อหย่าที่ถือดาบอยู่หลุดมือไป
ด้วยการเหวี่ยงเบาๆ นางฟ้าก็จับด้ามดาบไว้ จากนั้นดาบก็พุ่งเข้าใส่จงจื่อหย่า
“นางกำลังเลียนแบบวิชาดาบของจงจื่อหย่างั้นเหรอ?” หลี่ซวนอุทานออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆ
นางฟ้าตนนั้นคอยโจมตีจงจื่อหย่าอยู่ตลอด และกลอุบายต่างๆ ที่นางฟ้าใช้ก็เห็นได้ชัดว่าจงจื่อหย่าเคยใช้มาก่อน
ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่ทักษะที่เหมือนกัน หรือแม้แต่พลังปราณก็เหมือนกันเป๊ะ ถ้าหากมองแค่ฝีมือการฟันดาบแต่ไม่มองที่ตัวบุคคล คุณอาจคิดว่าคนที่ทำดาบนั้นคือจงจื่อหย
