“คุณจะเลือกใช้ชีวิตและสร้างปาฏิหาริย์อย่างไร?” เสียงของหญิงสาวดังก้องอยู่ในใจของโจวเหวิน
“ผมเลือกที่จะมีชีวิตอยู่และสร้างปาฏิหาริย์” โจวเหวินกล่าวอย่างใจเย็น
หญิงคนนั้นให้กรอบแก่โจวเหวิน แต่โจวเหวินไม่เชื่อว่ากรอบนั้นจะเป็นกฎเหล็กที่แยกออกจากกันไม่ได้จริงๆ เส้นทางทั้งสองเป็นเพียงเส้นทางที่หญิงคนนั้นกำหนดไว้เอง ทำไมเขาต้องเลือกตามเส้นทางที่หญิงคนนั้นกำหนดด้วย?
เส้นทางสองเส้นที่ผู้หญิงเรียกกันนั้น ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับโจวเหวิน
“เพื่อความอยู่รอดและการสร้างปาฏิหาริย์ คุณต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางเลือกที่สาม” หญิงคนนั้นกล่าว
“นั่นเป็นวิธีของคุณ ไม่ใช่วิธีของผม” โจวเหวินกล่าว
“โอ้ งั้นบอกฉันสิ วิธีของคุณคืออะไร?” หญิงคนนั้นถาม
“เส้นทางของฉัน ไม่มีอะไรแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรืออาวุธใดๆ ก็ตาม มันจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นสำหรับฉัน” โจวเหวินกล่าว
“หมายความว่า ถ้าคุณไม่ฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้น คุณก็จะไม่เอาอาวุธนั้นไปใช่ไหม?” หญิงคนนั้นขมวดคิ้ว
“ไม่ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแย่งชิงอาวุธนั้นมา แต่ถึงแม้ผมจะไม่ได้มันมา มันก็ไม่ใช่จุดจบสำหรับผม” โจวเหวินกล่าวอย่างหนักแน่น
“พูดให้ชัดเจนหน่อย” หญิงคนนั้นขอร้อง
“ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย โลกของฉันก็ไม่มีวันสิ้นสุด” โจวเหวินกล่าวทุกคำ
“มันไม่มีที่สิ้นสุดหรือ?” หญิงสาวครุ่นคิดถึงสิ่งที่โจวเหวินพูด น้ำเสียงของเธอค่อยๆ เปลี่ยนไปเล็กน้
