แน่ใจเหรอว่าอยากดูฝีมือดาบของข้า?” โจวเหวินถามอย่างหมดหวังขณะมองหญิงสาว
“แน่นอน ฉันจะนิ่งเฉยได้ยังไง ถ้าฉันอยากจะเดิมพัน ฉันก็แค่เดิมพันให้ถึงที่สุด” ยิ่งโจวเหวินลังเลที่จะผลักดันเรื่องนั้นมากเท่าไหร่ เด็กสาวก็ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้นเท่านั้น เธอคิดว่าตัวเองจับจุดอ่อนของโจวเหวินได้แล้ว
“เอาล่ะ ฉันหวังว่าคุณคงไม่เสียใจนะ” โจวเหวินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอย และเขาก็ไม่อยากถอยอีกต่อไปแล้ว
“อย่าเสียใจกับมันเด็ดขาด” เด็กสาวกล่าวอย่างหนักแน่น
โจวเหวินหยุดพูดจาไร้สาระแล้วยื่นมือออกไป ดาบยาวธรรมดาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
“ฉันควรทำอย่างไรถึงจะทำให้คุณคิดว่าฝีมือดาบของฉันดีพอ?” โจวเหวินมองไปที่หญิงสาวแล้วถาม
“ไม่ มันไม่ดีนัก แต่ก็เทียบเท่ากับฝีมือดาบของนาง และดีกว่านางด้วยซ้ำ” หญิงสาวแก้ไขเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า “ถ้าเจ้าใช้ฝีมือทั้งหมดที่มีโจมตีดาบของข้า ข้าก็จะสามารถแยกแยะดาบของเจ้าได้เอง ว่าฝีมือของข้าดีกว่านางไหม”
“ไม่มีทาง” โจวเหวินส่ายหัว
“อะไรนะ? อยากกลับไปเหรอ?” เด็กสาวเยาะเย้ย
“แน่นอนว่าไม่ ผมแค่กลัวว่าหลังจากแพ้แล้วคุณจะหลอกตัวเองและไม่ยอมรับความพ่ายแพ้” โจวเหวินกล่าว
“ฉันเป็นคนมีศักดิ์ศรี…ฉันจะไปหลอกคนอื่นได้ยังไง? ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?” เด็กสาวโกรธขึ้นมาทันที
“ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน เป็นไปได้ว่าเมื่อกี้นี้ยังมีใครบางคนไม่ได้สารภาพออกมา” โจวเหวินมองเข้าไปในดวงตาของหญิ
