ลุมดำ สิ่งใดก็ตามที่อยู่ใกล้เขาจะถูกดูดเข้าไป
พวกเขาทั้งหมดหยุดชะงักไปชั่วขณะ ไม่กล้าโจมตีเสี่ยวหลี่อีก มองเขาด้วยความหวาดกลัว
พวกเขามองไปที่เสี่ยวหลี่ แต่เสี่ยวหลี่ที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้กลับขยับตัวอย่างกะทันหัน เขารีบวิ่งไปยังราชวงศ์ราวกับผี โดยที่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
คนๆ นั้นพยายามหลบ แต่ความเร็วช้ากว่าเซียวหลี่มาก จึงต้องเรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจออกมาเพื่อต่อต้าน ผลก็คือ เซียวหลี่คว้าสัตว์เลี้ยงคู่ใจไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนหัวของเขาก็ถูกเซียวหลี่อีกข้างจับไว้เช่นกัน เขาคว้าหัวของตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วดูดเข้าไปในร่างของเซียวหลี่ทีละส่วน
“ปีศาจ!” คำนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคน และความคิดแรกในตอนนั้นคือการวิ่งหนี
เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ กลไกการป้องกันทางจิตใจของพวกเขาก็พังทลายลง และไม่มีความคิดที่จะต่อสู้เลย เหลือเพียงความกลัว พวกเขาเพียงต้องการอยู่ให้ห่างจากสัตว์ประหลาดนั้นให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
อันที่จริงแล้ว ต่อให้พวกเขาอยากจะต่อสู้ พวกเขาก็ทำได้แค่เพียงให้อาหารแก่เสี่ยวหลี่เท่านั้น
“อย่าวิ่ง” โจวเหวินสะบัดแขนเสื้อและเขย่าตัวคนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าทันที
“โจวเหวิน เจ้าต้องการจะขัดขวางตระกูลหวังของข้าหรือ?” หวังฮวาต้วนตะโกนเสียงดังอย่างฉุนเฉียว
“เราลืมไปแล้วหรือว่าปีศาจตัวนี้มาได้อย่างไร? ถ้าพวกเจ้าวิ่งวุ่นไปทั่วทุกทิศทาง พว
