“พลังระดับปลายยุคนั้นมันไร้เทียมทานจริงหรือ?” โจวเหวินตกตะลึง ทั้งดาบสังหารและดาบธรรมดามีผลในการยับยั้งเผ่าอมตะ แม้จะโจมตีเต็มกำลังแล้ว ก็ยังเข้าใกล้ผู้หญิงในระยะสามฟุตไม่ได้เลย
หนี!
ในใจของโจวเหวินเหลือเพียงความคิดเดียวคือรีบวิ่งลงจากภูเขา แต่ร่างกายของเขากลับเหมือนถูกดึงลงไปในความว่างเปล่า ทำให้ยากจะออกแรง
ความรู้สึกนั้นแปลกประหลาดมาก ราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นสุญญากาศว่างเปล่า ไม่มีที่ให้ยืมพลัง และไม่มีทางที่จะเคลื่อนไหวได้หากไม่มีที่ให้ยืมพลัง
ไม่สิ ต้องบอกว่ามันเป็นสภาวะที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าสุญญากาศเสียอีก แม้แต่ตัวเขาเองก็ดูเหมือนจะกลายเป็นเพียงสิ่งที่มีอยู่จริงแต่เป็นเพียงภาพลวงตา
“ในวันสุดท้าย ทุกสิ่งจะกลับคืนสู่ความว่างเปล่า เจ้าอาจตายภายใต้อำนาจแห่งความทุกข์ยากของความว่างเปล่า เจ้าเป็นมนุษย์คนแรกของโลก ไม่ควรมีอะไรต้องเสียใจ” หญิงสาวมองโจวเหวินราวกับเทพเจ้า ทั้งสองยืนอยู่เคียงข้างกันอย่างชัดเจน ความสูงเกือบจะเท่ากัน แต่หญิงสาวกลับมีออร่าที่ดูถูกโจวเหวิน
“ภัยพิบัติแห่งความว่างเปล่า?” โจวเหวินจ้องมองหญิงสาวโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่หยูกวงกลับมองไปยังฟ้าร้องและฟ้าผ่าที่กำลังก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า
เขารู้ดีว่าสตรีผู้ทรงพลังเช่นนี้คงอยู่ได้ไม่นาน การใช้พลังแห่งวันสิ้นโลกในเทือกเขาคุนหลุนบนโลกมนุษย์ย่อมก่อให้เกิดแรงกดดันมหาศาล หากปล่อยไว้นาน แม้ว่าโจวเหวินจะไม่ลงมือทำ สตรีผู้นั้น
