อดเขายังคงเหมือนเดิม โจวเหวินเหลือบมองแล้วอดไม่ได้ที่จะอ่านว่า “ดาบทะลุฟ้า แผ่นดินสูญสิ้น”
“ไปชักดาบออกมาสิ” หญิงคนนั้นพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ทำไมท่านถึงต้องการให้ข้าชักดาบออกมา? ดาบเล่มนั้นเป็นดาบชนิดใด?” โจวเหวินถามหญิงสาว แต่ในใจเขานึกว่า “นี่คือหนึ่งในสี่ดาบของจูเซียนหรือ?”
ดาบเล่มนั้นไม่มีออร่าใดๆ และโจวเหวินก็ไม่สามารถสัมผัสได้ มันเป็นดาบที่สมบูรณ์แบบเหมือนกับดาบสังหารอมตะหรือไม่?
“มีเวลาพูดคุยกันมากมายขนาดนี้ คุณน่าจะภาวนาขอให้ดาบหลุดออกมาเสียดีกว่า ไม่อย่างนั้นครูของคุณก็จะกลายเป็นบทเรียนเสียเอง” หญิงคนนั้นพูดอย่างไม่แยแส
“เพราะเจ้าชักดาบเล่มนี้ไม่ขึ้น เจ้าเลยฆ่าอาจารย์ของข้างั้นหรือ?” โจวเหวินกล่าวด้วยความตกตะลึง
“อย่ามาลองดีกับฉัน” ถ้าไม่ใช่เพราะต้องวิ่งออกไปตามหาคนๆ นั้น ผู้หญิงคนไหนก็คงไม่ยอมให้โจวเหวินพูดมากขนาดนี้หรอก
“คำพูดของคุณมีค่าแค่ไหน? ถ้าผมชักดาบออกมา คุณจะปล่อยผมไปโดยไม่ต้องข้ามแม่น้ำและทำลายสะพานจริงๆ ใช่ไหม?” โจวเหวินมองไปรอบๆ แต่ไม่พบฟีนิกซ์ที่หลิวหยุนพูดถึง เขาคิดว่ามันอาจถูกผู้หญิงฆ่าตายก็ได้
“ฉันสามารถเอาชีวิตรอดได้ก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าฟีนิกซ์เท่านั้น ผู้หญิงคนนี้สามารถฆ่าฟีนิกซ์ได้ ฉันไม่รู้ว่าไข่แห่งความโกลาหลจะหยุดการโจมตีของเธอได้หรือไม่ เป็นไปได้ว่าโลกยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ นั่นเป็นข้อจำกัดที่สำคัญ แม้ว่าเธอจะเป็นผู้มีพลังระดับเอสชาท เธอก็ไม่น่
