บทที่ 1720
ฝูงไก่ฟ้าในเทือกเขาคุนหลุนกลายเป็นฝูงที่ไร้ระเบียบ พวกมันจิกกินเหยื่ออย่างไม่เลือกหน้า
ดวงตาของโจวเหวินยังคงปิดอยู่ แต่ดูเหมือนเขาจะคาดการณ์วิถีการโจมตีของไก่ฟ้ามานานแล้ว เขาจึงยกฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย และยื่นนิ้วออกไปปัดป้องจงอยปากที่ไก่ฟ้าจิก
ในขณะที่ทั้งสองสัมผัสกัน วงล้อแสงด้านหลังโจวเหวินก็เหมือนหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในพริบตา
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงสำหรับคนคนหนึ่งหรือไก่ตัวหนึ่ง แต่สภาพแวดล้อมโดยรอบกลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างแปลกประหลาด
สวนที่อยู่ใกล้ๆ หายไป หญ้า ดอกไม้ และต้นไม้หายไปหมด แม้แต่นกปีกทองที่จ้องมองอยู่ก็หายไปด้วย ดูเหมือนจะมีเพียงโจวเหวินและนกกระทาอยู่ระหว่างฟ้ากับดินเท่านั้น และรอบๆ ก็มีแต่ความมืดมิดว่างเปล่า
นกกระทาตัวนั้นดูตื่นตระหนกเล็กน้อย และมองไปรอบๆ ดูเหมือนจะงุนงงอยู่บ้าง
“สรรพสิ่งล้วนเท่าเทียมกัน และมีเพียงหนึ่งเดียวในชะตากรรม” โจวเหวินยังคงหลับตาและเดินตรงไปยังนกกระทาทีละก้าว
พลังที่แท้จริงของมหาพรหมอาณาจักรนั้นย่อมไม่ได้มีแค่พลังทำลายล้างเท่านั้น นี่คือที่มาของพลังที่แท้จริงของมหาพรหมอาณาจักร
ภายในอาณาจักรแห่งพรหมนั้น พลังและชีวิตทั้งหมดถูกแยกออกจากกัน มีเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถูกโจวเหวินดึงเข้าไปในอาณาจักรแห่งพรหมเท่านั้นที่จะสามารถสัมผัสร่างกายของโจวเหวินได้
สิ่งมีชีวิตใดๆ ที่อยู่นอกเหนืออาณาจักรของพระพรหม แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังอย
