ยือก ปลายดาบยังคงมีเลือดหยดอยู่
“ในที่สุดก็ทันแล้ว” เซียวรู้สึกถึงพลังประหลาดที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายของโจวเหวิน พลังชีวิตในร่างกายของเขากำลังจะเคลื่อนไหว แต่เขาขยับไม่ได้เพราะเงินที่ถูกกดทับอยู่ภายในร่างกาย …ภายใต้กองเงินที่ร่วงหล่น…ทุกอย่าง…” เซียวพูดไม่ทันจบ ดวงตาของเซียนกบก็แข็งค้างไปทันที
ฉันเห็นโจวเหวินเอื้อมมือไปคว้าเงินจากหน้าผากของเขา
“เงินหลัวเป่า? นี่เหรอ?” โจวเหวินบีบเงินหลัวเป่าด้วยนิ้วมืออย่างแรง เงินหลัวเป่าถูกบดขยี้จนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจัดกระจายเหมือนทรายและกรวดจากนิ้วมือของเขา
“นี่…นี่มันเป็นไปได้ยังไง…” ดวงตาของกบนางฟ้าเบิกกว้าง เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
แม้ในยุคแห่งเทพนิยาย เขาก็ยังพึ่งพาเงินสมบัติที่ตกลงมาจากฟ้า และครั้งหนึ่งเขาเคยไร้เทียมทาน สามารถเอาชนะผู้ก่อการร้ายนิรนามได้
แต่เงินสมบัติที่ร่วงหล่นนั้นกลับถูกมนุษย์เหยียบย่ำเสียเอง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
หลังจากโจวเหวินทำลายเงินหลัวเปาแล้ว ร่างของเขาก็พุ่งเข้าหาใบหน้าของเสี่ยว เขาใช้นิ้วกดลงบนเงินหลัวเปาที่อยู่บนตัวของเสี่ยว ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย เขาก็ทำลายเงินหลัวเปาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยและส่งเสียงดังกรุ้งกริ้ง
