ใบหน้าของหลี่ซวนแดงก่ำ และพลังปราณภายในก็ยังไม่ตอบสนองใดๆ
“เหลาโจว เจ้าแค่ไปเก็บก้อนหินข้างทางแล้วกลับมาหลอกข้าไม่ใช่หรือ?” หลี่ซวนมองโจวเหวินด้วยสายตาที่สงสัยและถาม
“ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้น” โจวเหวินเก็บยาอายุวัฒนะขึ้นมาแล้วพูดด้วยริมฝีปากว่า “คงเป็นเพราะเจ้าฝึกฝนไม่ได้สินะ ไม่งั้นเหล่าเซียนแห่งวิหารกำเนิดก็คงได้ใช้กัน ทำไมเจ้าถึงใช้ไม่ได้ล่ะ?”
“เช่ พี่ชาย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เรื่องวิหารศักดิ์สิทธิ์น่ะ พี่ชาย ข้าจะสร้างเส้นทางของตัวเอง และดึงเหล่าเซียนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดกลับมา ให้พวกเขารู้ว่าใครคือเซียนแท้ที่แท้จริง ท่านพี่ซวนชอบทำตามใจตัวเอง ปล่อยให้คนอื่นไม่มีที่ไป” สีหน้าของหลี่ซวนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกเลย
“โอเค ฉันจะไปดูที่มิติเหล่านั้นเอง” โจวเหวินเหลาและเขาก็คุยเรื่องไร้สาระกันแล้วก็เดินออกไปนอกประตู โดยมีก้นหมีบิดไปมาตามหลังเขา
หลังจากโจวเหวินออกไป หลี่ซวนก็กระซิบอย่างขมขื่นว่า “ช่างน่าละอายเสียจริง กล้าดียังไงมาดูถูกข้า เมื่อข้าทำลายวิหารแห่งพลังปราณในอนาคต ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาฝึกฝนวิชาเทพไร้เทียมทานอีกต่อไป เจ้าจะไม่มีวันได้ใช้ประโยชน์จากใคร และจะกลายเป็นของไร้ค่าไปตลอดกาล”
หลี่ซวนไม่อยากได้ แต่เขาก็ไม่สามารถขอร้องได้จริงๆ ใครก็ตามที่ทำให้พลังเทพไร้เทียมทานของเขาแปดเปื้อน และผู้ที่ฝึกฝนอย่างแท้จริงในวิหารแห่งพลังกำเนิด มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถใช้พลังเทพกำเนิดได้ ไม
