่ต้องพูดถึงพวกที่ละเมิดลิขสิทธิ์นี้
โจวเหวินมองหมีที่เดินตามเขามา รู้สึกบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แต่กลับจำไม่ได้ว่ามันคืออะไร
“แปลกจัง ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนลืมอะไรไปตลอดเลย?” โจวเหวินขมวดคิ้ว แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็ไม่ได้นึกอะไรออกว่าลืมอะไรไป
บูเออร์อยู่ในบ้านของเขา และนกตัวนั้นก็ยังคงปรับตัวอยู่ท่ามกลางภัยพิบัติทางธรรมชาติ ละมั่งตัวนั้นคอยติดตามบูเออร์มาตลอด แต่บูเออร์กลับไม่ตามไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่โจวเหวินมั่นใจว่าจะเลี้ยงบูเออร์ไว้ในบ้านของเขา
มีละมั่งอยู่ข้างๆ บูเออร์ แม้ว่าพวกมันจะเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือได้ ละมั่งก็สามารถหนีไปพร้อมกับบูเออร์ได้
โจวเหวินคิดอย่างรอบคอบ แต่ก็ยังไม่คิดว่าจะมีอะไรขาดหายไป จึงเปิดมิติที่สับสนวุ่นวายนั้นออก แล้วนับอีกครั้ง
ในขณะนั้น โจวเหวินก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมไป สองพี่น้องหลี่ซีและหลิมยังคงถูกเขาทิ้งไว้ในพื้นที่วุ่นวายนั้น
“จะลืมพวกเขาได้อย่างไร” โจวเหวินเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงปล่อยพวกเขาไปก่อน
“ท่านอาจารย์” หลังจากที่ลิซและลิน่าออกมา พวกเธอก็กราบไหว้โจวเหวินทันที พวกเธอถูกขังไว้นานมาก จึงไม่มีความรู้สึกขุ่นเคืองใจเลย
“ลุกขึ้น จากนี้ไปห้ามเรียกฉันว่าท่านอาจารย์” แต่ในเมืองแห่งความไร้ความเสียใจนั้นไม่เป็นไรหรอก ถ้าหากมีใครในสหพันธ์ถูกลิสและลิมเรียกท่านอาจารย์ รับรองว่าสนุกแน่
“จอมมาร…” ลีซี่และหลิมต้องการกลับมาเป็นจอมมารอีกคร
