ั้ง แต่โจวเหวินห้ามไว้
“พวกเจ้าห้ามเรียกข้าว่าท่านลอร์ดปีศาจ ต่อไปนี้ต้องเรียกข้าว่าโจวเหวิน นี่คือคำสั่ง” โจวเหวินรู้ว่าการต่อรองคงไม่ได้ผล จึงพูดออกไปตรงๆ
“ค่ะ… ท่าน… โจว… เหวิน…” แม้ว่าสองพี่น้องจะไม่รู้ว่าทำไมท่านปีศาจถึงต้องการให้พวกเธอเรียกแบบนั้น แต่พวกเธอก็ยินดีที่จะเชื่อฟังโดยไม่มีเงื่อนไข พวกเธอไม่รู้ว่าคำว่า โจว เหวิน หมายความว่าอย่างไร
เมื่อพวกเขาเรียกชื่อโจวเหวิน พวกเขากลับนึกถึงจอมมารในใจ และออกเสียงชื่อนั้นอย่างให้เกียรติ ดังนั้นเมื่อพวกเขาเรียกชื่อโจวเหวิน มันจึงทำให้คนรู้สึกว่าการออกเสียงนั้นแปลกๆ เล็กน้อย
หลังจากสองพี่น้องลุกขึ้นยืน พวกเธอก็พบว่ามีพืชพันธุ์นานาชนิดอยู่ทั่วทุกหนแห่ง รวมทั้งแมลงและสัตว์ต่างๆ ในป่า นกบินอยู่บนท้องฟ้า และหมีอยู่ข้างๆ โจวเหวิน
พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองที่ไร้ซึ่งความเสียใจ พวกเขาไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้ที่ไหนมาก่อน พวกเขาคิดว่าที่นี่คือสวรรค์อย่างแท้จริง
“ที่นี่…คือสวรรค์หรือ?” ลิซี่และลิมพึมพำอย่างงงๆ
“แน่นอนว่าไม่ใช่สวรรค์ มนุษย์เราอยู่ในน้ำลึกและอาจตายได้ทุกเมื่อ ถ้ามีสวรรค์จริง ก็คงไม่มีใครอยากไปสวรรค์หลังจากตายหรอก” โจวเหวินกล่าวในใจ
“ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษ…” ลิซี่และลิมนึกขึ้นได้ว่าเจ้านายของพวกเขาคือปีศาจ จะไปขึ้นสวรรค์ก่อนได้อย่างไร จึงรีบฟ้องร้องทันที
“ที่นี่มีมนุษย์มากมายเหมือนกับในเมืองแห่งความไม่สำนึกผิด แต่คนที่นี่แตกต่างจากมนุษย์ในเม
