นม์ จิ่วหยางก็ลังเลที่จะแตะต้องเทพประจำตระกูลเช่นกัน เพราะมิเช่นนั้นจะทำให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างสำนักประจำตระกูลกับสำนักสุริยะได้ง่าย
การตายของเสินหลัวและการที่โจวเหวินได้รับการเลื่อนขั้นเป็นมนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์ในฐานะผู้ประสบภัยธรรมชาติ ทำให้จิ่วหยางตกใจอย่างมาก
แน่นอนว่ามันไร้ประโยชน์สำหรับเขาเสียส่วนใหญ่ ดังนั้นจิ่วหยางจึงไม่ได้ใส่ใจกับความพิการแต่กำเนิดของเหยาเลย
โจวเหวินแตกต่างออกไป กล่าวคือ การปรากฏตัวของเศษแกนกลางในสนามพลังที่เกิดจากพลังแฝงแต่กำเนิด ทำให้โจวเหวินรู้สึกว่าบางทีเขาอาจจะสามารถใช้พลังแฝงแต่กำเนิดนั้นได้
