จิ่วหยางคิดมาตลอดว่าโจวเหวินน่าจะถูกเลื่อนขั้นไปสู่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง และตอนนี้จู่ๆ ก็พบว่าโจวเหวินอยู่ในระดับการแข็งตัวของเลือด ซึ่งแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง โจวเหวินดูเหมือนจะเป็นมนุษย์เลือดบริสุทธิ์และไม่ได้พึ่งพาพลังภายนอกใดๆ
“มนุษย์สายเลือดบริสุทธิ์ เราจะไปถึงขั้นนี้ได้จริงหรือ?” จิ่วหยางมองโจวเหวิน ดวงตาของเขามีความสับสนเล็กน้อย
สีหน้าของเสินหลัวดูซับซ้อนขึ้น เขาไม่มีเลือดออกมาอาเจียน มิเช่นนั้นเขาจะต้องอาเจียนเป็นเลือดถึงสามลิตร
เขาถูกฟ้าผ่าขาดกระเด็น และโจวเหวินก็ถูกฟ้าผ่าเช่นกัน จนเกือบจะถูกยกระดับเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติแล้ว
“ไม่น่าจะเป็นแบบนี้…ไม่น่าจะเป็นแบบนี้…” ความขุ่นเคืองในใจของพระเจ้าหนักอึ้ง และพระองค์พยายามอย่างสุดกำลังที่จะสั่งการเกราะปีศาจและวิญญาณเสือให้สังหารโจวเหวิน แม้ว่าโจวเหวินจะฆ่าไม่ตาย แต่ก็สามารถทำลายล้างและยกระดับไปสู่ระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติได้เช่นกัน
โมเจีย ไทเกอร์ โซลรับคำสั่งและหันหน้าไปมองโจวเหวิน เปลวไฟสีม่วงในดวงตาของเขาเต้นระยิบระยับไม่หยุด แต่เขาก็ไม่ได้รีบวิ่งเข้าไปหาทันที
เขาคิดว่าพลังชีวิตของเขากำลังหมดไปและกำลังจะตาย ดังนั้นความผูกพันของเขากับสัตว์เลี้ยงคู่ใจจึงอ่อนแอลง แต่เขาก็ยังคงกระตุ้นให้ชุดเกราะปีศาจเดินหน้าต่อไป
เกราะปีศาจวิญญาณเสือจะได้รับซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่รีบส่งไปให้โจวเหวินเสี
