งศักดิ์สิทธิ์ และแสงไฟอีกด้านหนึ่งของเมืองยามพระอาทิตย์ตกก็ถูกบดบังไปหมด ราวกับแสงสว่างยามกลางวันส่องสว่างไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
เชินหลัวกำลังจะเดินไปหาโจวเหวิน แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างแตกหัก
จากนั้นฉันก็เห็นแสงดาวดวงเล็กๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางดินแดนต้องห้ามของเหล่าเทพ
อิฐเมืองที่แตกหัก พื้นดินที่ร้าว เสาหินที่พังทลาย ทะเลทรายที่แห้งแล้ง พื้นดินที่พังทลาย ทุกหนทุกแห่งล้วนมีแสงสว่างส่องประกาย
มันพุ่งออกมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับหิ่งห้อย มุ่งหน้าสู่ท้องฟ้า ราวกับหิมะที่โปรยปรายลงมาจากพื้นดิน จุดแสงคล้ายเกล็ดหิมะนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากพื้นดินในทิศทางตรงกันข้าม ฉากนั้นแปลกประหลาดมาก แต่ก็งดงามตระการตา
“นั่นอะไรกัน?” เชินลั่วจ้องมองจุดแสงคล้ายเกล็ดหิมะด้วยความงุนงง
มันไม่ใช่แค่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนต่างตะลึง ฉันไม่รู้ว่าเกล็ดหิมะที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้นคืออะไร
“มา…มา…” โจวเหวินพูดด้วยความตื่นเต้น
อันที่จริง เขาไม่รู้ว่าจุดแสงคล้ายเกล็ดหิมะนั้นคืออะไร แต่เขารู้สึกเสมอว่าเกล็ดหิมะเหล่านี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันและแยกจากจิตวิญญาณของเสือไม่ได้
จุดแสงนั้นค่อยๆ รวมตัวกันเข้าใกล้จุดหนึ่งบนท้องฟ้า เหมือนก้อนหิมะที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ความผันผวนของพลังงานที่น่ากลัวในก้อนหิมะนั้นทำให้ทุกคนประหลาดใจ
“แสร้งทำเป็นผีต่อหน้าข้าสิ!” เทพเจ้าลดม
