้ามากขนาดนี้ และถึงขนาดมีนักบุญมาดักรอข้าอยู่ที่นี่ด้วย” โจวเหวินขมวดคิ้วพลางกล่าวว่าเขารู้สึกได้ถึงบางอย่างผิดปกติ และสัตว์เลี้ยงที่มาด้วยก็ดูจะมีอะไรไม่ชอบมาพากล
“เสินหลัว เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?” จิ่วหยางขมวดคิ้วถามเสินหลัว
“แน่นอน ก็คือการช่วยเหลือคุณให้ทำงานให้สำเร็จ” เชินหลัวกล่าวอย่างสบายๆ
“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่ต้องการคุณ” จิ่วหยางกล่าวอย่างเย็นชา
“นี่คือคำสั่งของพระเจ้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์” เสินหลัวหยุดพูดถึงจิ่วหยางแล้วมองไปที่โจวเหวินเซียวหยิน “โจวเหวิน ครั้งแรกที่เจอกัน ฉันเรียกท่านว่าเทพเจ้าหลัว ผู้ศักดิ์สิทธิ์ในวิหารดั้งเดิม หลังจากที่ท่านตายไปแล้ว อย่าจำชื่อผิดเมื่อไปฟ้องความอยุติธรรมกับเหล่าเหลาเหวินนะ”
