เจ้าของน้ำเสียงเคร่งขรึมนั้นเป็นบุรุษหน้าตาธรรมดา สวมอาภรณ์ของผู้อาวุโสสำนักฉางยวนผู้หนึ่ง
ดูจากภายนอกแล้วอายุก็ยังไม่มากนัก คงราว ๆ สามสิบกว่าปีเห็นจะได้
จีซานเหนียงไม่ทราบว่าคนผู้นี้คือผู้ใด ทราบเพียงว่าเขาคือผู้อาวุโสของสำนักฉางยวนเท่านั้น
“ศิษย์ผู้เยาว์สำนักฉางยวนก่อเรื่องวุ่นวายก็แล้วกันไป แต่นี่ท่านก็นับว่าเป็นผู้อาวุโสของสำนัก นี่ก็คิดจะออกมาปกป้องคนนอกด้วยรึ?”
เฉาหนานรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาผู้อาวุโสท่านนี้เป็นอย่างยิ่ง ทว่าตราบใดที่ผู้อาวุโสยืนอยู่ข้างพวกเขา เรื่อง ๆ นี้ก็ยังพอมีทางออกอยู่บ้าง
เฉาหนานกล่าว “ท่านผู้อาวุโส แม่นางมู่เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ หากไม่ได้นางละก็! พวกเราคงตายอยู่ในป่าหมอกพิษแล้ว! ท่านจะต้องช่วยพวกเราด้วยนะขอรับ ข้าน้อยยินดีกลับไปรับโทษขอรับ!”
ศิษย์อีกคนกล่าว “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนคนของสำนักฉางฮวนเองก็ลอบเอาคณิกาชายไร้สำนักเข้ามาเช่นกัน! แล้วเหตุใดพวกข้าจะพาแม่นางมู่เข้ามาไม่ได้!”
จีซานเหนียงกล่าว “ไร้สำนักก็คือไร้สำนัก คนของสำนักกองกำลังระดับสามจะมาเทียบกับคนไร้สำนักได้อย่างไร”
ผู้อาวุโสอาภรณ์ขาวกล่าว “แม่นางผู้นี้เป็นคนของสำนักฉางยวน”
“เป็นไป
